Միայն միասնական լույսը կարող է ճեղքել այն խավարը, որի մեջ բոլորս հայտնվել ենք. Արբակ Խաչատրյան
Только объединенный свет способен пронзить ту тьму, в которой мы все оказались - Арбак Хачатрян
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Այսօր հրապարակում ենք ևս մեկ զրույց հայտնի անկախ իրավապաշտպանի, քաղաքագետի, «Ուկրաինա–Հայաստան–Ռուսաստան․ երրորդ համաշխարհային՞», «Միջուկային ձմռան շեմին» հոդվածների հեղինակի հետ։ Նրա գնահատականներն ու կանխատեսումները զարմանալիորեն ճշգրիտ են։ Ուրեմն ի՞նչ պետք է անեն երկրների առաջնորդներն ու միջազգային հանրությունը՝ աշխարհաքաղաքական լայնածավալ ճգնաժամից դուրս գալու համար։
— Պարոն Խաչատրյան, վերջին տարիների Ձեր քաղաքական պայքարի ու գործունեության մասին կարելի է բազմահատոր հրատարակություն գրել, իսկ եթե նկարագրվեն բոլոր տարիները, թուղթն էլ չի բավականացնի։ Սակայն մեր ընթերցողը կարող է պատկերացում կազմել՝ ծանոթանալով Ձեր հոդվածների ու հարցազրույցների միայն փոքր մասին․ մեդալի մյուս կողմը թաքնված է։ Երբ գրվում էին այդ հոդվածները, ժամանակակիցների մեծ մասը չէր հավատում Ձեր քաղաքական կանխատեսումներին, եզակիները նույնիսկ ասում էին, որ դրանք սադրանքներ են։ Այսօր Ձեր կանխատեսած ամենը, ցավոք, իրականություն է դարձել։
«Կանխատեսումներն իրականանում են», «Մղձավանջի փոխարեն՝ լազուր երկինք», «Երբ փլուզվում է արատավոր աշխարհը, հնարավորություն կա ստեղծելու արդար կառավարման ձև», «Հասել է վճռական ժամը» և այլն, իսկ որքա՜ն հարցազրույցներ են նվիրված Հայաստանին… Որպես լրագրող՝ ուզում եմ փաստերով, Ձեր հոդվածներով ու հարցազրույցներով բոլորին ցույց տալ և ապացուցել, որ այն ամենը, ինչի մասին խոսել եք, տեղի է ունեցել։ Դուք կարողանում եք քանդել ամենաբարդ քաղաքական հանգույցը և մատնանշում եք փրկարար ելքը։ Անկեղծ ասած՝ բոլորիս համար վիրավորված եմ զգում․ ինչո՞ւ աշխարհի հզորները չլսեցին Ձեզ։
Գուցե այդ դեպքում այսպիսի անմխիթար իրավիճակում չհայտնվեի՞նք։
— Այսօր ժամանակն ավելի արագ է անցնում, իսկ քաղաքական իրադարձությունները սրընթաց փոխվում են։ Պետք է հասցնել գործել։ Դուք հիմա կարդում եք այն, ինչի մասին ես խոսել եմ 20–30 տարի առաջ կամ 6 ամիս առաջ, և ասում եք՝ այո՛, ամեն ինչ ճիշտ եք կանխատեսել։ Բայց ես չեմ գուշակում․ ամեն ինչ վերլուծում եմ և տեսնում։ Այն ամենը, ինչի մասին գրել եմ, այն ժամանակ էր արդիական, և հենց նույն վայրկյանին էր պետք շարժվել, այլապես հնարավորությունը բաց ես թողնում։ Այսօր ակնթարթային որոշումների և կայծակնային գործողությունների ժամանակն է։
Մարդիկ ապակողմնորոշված են։ Մի՞թե չգիտեք, որ մարդու մտածողությունը, գործողություններն ու կյանքը կախված են տեղեկատվական-հոգեբանական միջավայրից։ Լրագրության կարևորությունը նյութն անկողմնակալ ու ազնիվ ներկայացնելու մեջ է։ Այլ կերպ ասած՝ մարդը բարոյապես ու հոգեպես սնվում է ձեր տեղեկություններով։ Թող Ձեզ վիրավորական չթվա, բայց լրագրությունն իրեն վարկաբեկել է։ Ամբողջ աշխարհը տեղեկություններ է ստանում ձեզանից, սակայն պատվիրված տեղեկությունների տոկոսն այսօր այնքան է գերազանցում սահմանները, որ ստախոսին նույնիսկ ճշմարտությունն ասելիս չեն հավատում։
— Դուք ճիշտ եք․ այսօր հասարակությունը չգիտի՝ ինչին և ում հավատալ։ Միջազգային լրահոսը 5 րոպե դիտելիս կհանդիպես տրամագծորեն հակադիր կարծիքների, օրինակ՝ Ռուսաստանի ճակատագրի վերաբերյալ…
— Ես պարզապես վստահ եմ, որ Ռուսաստանի այսօր ընտրած ուղին՝ ընտանեկան արժեքների վերականգնումն ու պահպանումը, բանկային համակարգի դեմ պայքարը, կհանգեցնի նրան, որ շատ շուտով՝ 6–8 ամիս անց, իսկ գուցե մի փոքր ավելի վաղ, Ռուսաստանը կդառնա բազմաբևեռ աշխարհի կենտրոնը կամ կենտրոններից մեկը։
— Եվ, այնուամենայնիվ, զարմանում եմ Ձեզ վրա․ Հայաստանի իշխանությունների կեղծ մատնությամբ ու ռուսական իշխանությունների որոշմամբ՝ 2003 թվականից գրեթե 3 տարի անցկացրել եք Լեֆորտովոյում։ Դրանից առաջ Ձեզ ձերբակալել են Հայաստանի հատուկ ծառայությունները։ Նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Ձեզ հայտարարեցին գրեթե թիվ 1 ահաբեկիչ և Ուսամա բին Լադենի ընկեր՝ փաստորեն խլելով Ձեր կյանքի 3 տարին, Դուք չչարացաք և շարունակում եք լավատես մնալ, Ձեր կանխատեսումներն էլ նույնն են…
— Ահա Դուք սովորության համաձայն փորձում եք հասկանալ՝ ում ականջներն են երևում իմ թիկունքից… Հասկացե՛ք՝ ես ԽՍՀՄ-ի զավակն եմ, իմ տունը Հայաստանն է, և ես շատ եմ սիրում Ռուսաստանը։ Եթե չես սիրում քո տունը, չես կարող սիրել նաև հարևանին։ Այո՛, ես նստել եմ Հայաստանի ու Ռուսաստանի ԿԳԲ-ի նկուղներում, բայց, չնայած դրան, շարունակել եմ պայքարել։ Այնտեղից խնդրում էի չբազմացնել գաճաճ պետությունների ղեկավարների նման քաղցկեղային բջիջները, ինչը վերջիվերջո հանգեցրեց համաշխարհային աղետի։ Ժամանակին նրանք բոլորը, առանց բացառության, հնազանդվեցին ուժեղ Ռուսաստանին և նրան ոտքից գլուխ քծնեցին։
Սակայն արհեստական արժեքներով՝ առաջին իսկ հնարավորության դեպքում դավաճանեցին և շարունակելու են դավաճանել Ռուսաստանին՝ իրենց ծնած երկրին։ Սա կշարունակվի, մինչև Ռուսաստանը նորից արթնանա քնից, և այդ ժամանակ այդ գաճաճները կրկին վազելով կգան ու կխնդրեն վերադառնալ։ Ես դրանում համոզված եմ։ Այսպես թե այնպես՝ այսօր միայն Ռուսաստանից եմ պաշտոնական մակարդակով լսում ընտանեկան արժեքների ու ավանդական սեռական հարաբերությունների պահպանման կարևորության մասին։ Միայն այստեղ են գոնե ինչ-որ լծակներ գործի դրել բանկային համակարգի ու անտանելի վարկերի դեմ, բանկերին արդեն արյունախում են անվանում՝ չնայած մինչև վերջ չեն հասկանում, թե ինչպես ճիշտ փոխել այս համակարգը։
Իհարկե, այս ամենը բավարար չէ։ Կարևոր չէ՝ վարկը ցածր, թե բարձր տոկոսով են տալիս․ տոկոսներ ընդհանրապես չպետք է լինեն։ Տոկոսներն իջեցնելով չի կարելի համարել, թե բարեփոխում եք բանկային համակարգը։ Հասկացե՛ք՝ բանկերը պարզապես շենքեր չեն, դրանք հիմնական քաղցկեղային ուռուցքի մետաստազներն են՝ այն կառույցները, որոնք իրենց պատժամիջոցներով վերահսկողության տակ են պահում բոլոր պետություններն ու համաշխարհային հանրությունը։ Արտասահմանյան հեղինակավոր համալսարաններում սովորող տխրահռչակ «էլիտայի» ներկայացուցիչների մեծ մասի կողմնորոշումն այլ է։
Յելի համալսարանի՝ բանկերի ու բորսաների միջոցով պաշտոնապես գողանալ սովորած գոմիկի միաբջիջ ուղեղը չի կարող սովորեցնել ճիշտ համակարգ կառուցել։ Ճիշտ է՝ կարող են լինել բացառություններ, որոնք հասկանում են համաշխարհային ֆինանսական ութոտնուկի ողջ կործանարարությունը։ Երբ արժեքներն ամբողջությամբ վերականգնվեն, և Ռուսաստանը սկսի վերածվել աշխարհի ամենաուժեղ կենտրոնի, ես երկրի առաջնորդին խստորեն խնդրում եմ այսպես կոչված համաշխարհային քաոսի կամ բազմաբևեռ աշխարհի կառուցման շրջանում բանկային համակարգը լիովին պետական վերահսկողության տակ առնել։
Որպեսզի դրամական դասալիքները կրկին իրենց թղթերով չփչացնեն ժողովրդի՝ կեղտից հենց նոր մաքրված արժեքները, չմթագնեն ժողովրդի գիտակցությունը։ Ես մեծ գումարներ ունեցողներին ոչ մի բանում չեմ մեղադրում, բայց համոզվել եմ, որ մեծ փողերը թմրանյութի նման են։ Եթե փախած փողային առնետները կրկին վազելով վերադառնան, իսկ երկրում, օրինակ, մասնավոր բանկեր մնան, իրենց մեծ փողերով նորից կփչացնեն մարդկանց, թմրանյութից կախվածության մեջ կգցեն ու կփոխարինեն արժեքները։ Պետք է փակել բոլոր սողանցքները։ Քանի որ կուզիկին միայն գերեզմանը կուղղի։
Տեսե՛ք՝ քիմիկոսները, ֆիզիկոսները, ինժեներները, բժիշկները և մյուսները արժանապատիվ ու հարգված մասնագիտությունների տեր են։ Բայց ինչո՞ւ այդ մարդիկ պետք է կախված լինեն բանկերից ու բանկիրներից, որոնք ոչինչ չարտադրելով և ջանք չգործադրելով՝ այսօր դարձել են հասարակության «ոսկե ու բարեկեցիկ» էլիտան։ Բանկիր լինելը մարդու համար ընդամենը մասնագիտություն ու աշխատանք է՝ արժանապատիվ աշխատավարձով, ոչ ավելին։ Իսկ մշակույթը այն զանգվածային ապրանքն ու գռեհկությունը չէ, որով այսօր կերակրում են հասարակությանը և մեծ փողեր աշխատում։
Մշակույթը պատասխանատու է մարդկային հասարակության հոգևոր ու բարոյական կյանքի համար։ Ուստի ճգնաժամերի ժամանակ մշակույթով պետք է զբաղվել ոչ թե մնացորդային սկզբունքով կամ այն ամբողջությամբ հետ մղել մինչև լավ ժամանակներ, այլ, հակառակը, ուժեղացնել մարդկության համար այս կարևորագույն ոլորտը։
— Պարոն Խաչատրյան, որոնման համակարգում Ձեր անվան սկզբնատառերը մուտքագրելով՝ կարելի է ծանոթանալ ամենատարբեր թեմաներով բազմաթիվ հոդվածների, բայց բոլորում SOS ազդանշան է հնչում՝ մարդկության ոչնչացման վտանգի մասին՝ համաշխարհային կառավարման ութոտնուկի կողմից բարոյականության անկման ու իրական մարդկային արժեքների փոխարինման հետևանքով։ Այն ժամանակ շատերն անկեղծորեն չէին հասկանում, կամ գուցե ձևացնում էին, թե չեն հասկանում՝ ինչի մասին է խոսքը, իսկ այսօր արդեն նորաձև է դարձել խոսել ընտանեկան արժեքների, մարդկության մոռացված հիմնարար հիմքերի մասին։ Թեև իրականում վերականգնման գործընթացը դանդաղ ու անվճռական է ընթանում…
— Տեսե՛ք՝ մի կողմից խոսում ենք ընտանեկան արժեքների, հոգևորության, բարոյականության վերականգնման մասին, մյուս կողմից՝ պաշտպանում ենք անհոգի արհեստական բանականությունը։ Մենք առանց այդ էլ հայտնվել ենք համաշխարհային չարաբաստիկ անհոգի մատրիցայում, իսկ ծրագիրն այլանդակ բանկավարկայինից արհեստական բանականության անցկացնելով՝ ըստ էության ոչինչ չենք փոխում։ Մարդկությանը պետք են մարդկային բանականություն, արժեքներ, ուրախություններ ու վշտեր, և մեր՝ մարդկային աշխարհը։ Մենք ուզում ենք, որ մեր երեխաները մեծանան այն գիտակցությամբ, որ մարդու կյանքում գլխավորն ընկերությունն է, մերձավորին աջակցելը, մորն ու հայրենիքին սիրելը, այլ ոչ թե տոկոսները, փողերն ու դրանց հետևից վազելը։
Իսկ ի՞նչ է հայրենիքը։ Դա քո հայրական տունն է, քո ընտանիքը, այլ ոչ թե պարզապես անհոգի տարածք, որին կարելի է գործնականորեն նայել․ եթե այնտեղ փող չես աշխատում, կարող ես այն հանձնել, հարևանների մոտ գրավ դնել՝ զգալի շահաբաժինների դիմաց, կամ նույնիսկ վաճառել ու սառնասրտորեն, ժամանակավորապես մեկնել հերթական տարածք՝ այնտեղի տեղական պաշարները քամելու։
— Եթե արհեստական բանականության այս անհոգի համաշխարհային մոդելը տարածենք ավելի փոքրի՝ օրինակ ընտանիքի վրա, ի՞նչ կստանանք։
— Օրինակ՝ հայ մայրերը, և ոչ միայն նրանք, արդեն սկսում են բողոքի ձայն բարձրացնել․ նրանք չեն ուզում երեխաներ ծնել այս համակարգի համար։ Տեսե՛ք՝ մայրը 9 ամիս սիրով կրում է իր զավակին, ծնում, իսկ հետո ի՞նչ է կատարվում այդ երեխայի հետ… Նա անմիջապես ընկղմվում է մեզ շրջապատող՝ սիրուց ու հոգատարությունից զուրկ, անարդար պետական կառավարման թունավոր մթնոլորտի մեջ, ընկնում պետական կառույցների, բանկավարկային մակաբույծի ճանկերի մեջ և այլն։ Մայրը, որն արդեն իսկ այս թունավոր մթնոլորտում է, ստիպված է շարունակել անտանելի վարկեր վերցնել իր սիրելի զավակի դաստիարակության ու կրթության համար։
Իսկ փոքրիկը, անմիջապես այս թունավոր միջավայր ընկնելով, վաղ է յուրացնում խաղի անհոգի կանոնները, որտեղ «հարգանքն ու պատիվը» կախված են ունեցած փողի քանակից։ Այսօր մեր երեխաների կուռքերը ամեն տեսակ հաստաքսակներն են, այլ ոչ թե խելքն ու ազնվությունը, արժանապատվությունն ու հպարտությունը, անձնազոհությունն ու սերը։ Այս մատրիցան կլանում է բոլորին՝ փոքրից մինչև մեծ, բոլորին վերածելով անհոգի համակարգի ստրուկների։ Իսկ եթե դրան գումարենք պատերազմներն ու մայրերի ցավը զոհվող որդիների համար, որոնց նույն հրեշն անհոգի կլանում է… Տեսե՛ք՝ սրտի ինչ աննկարագրելի ցավով են մայրերը սգում զոհված հերոսներին, որոնց հուղարկավորում են Հայաստանում, Լեռնային Ղարաբաղում և Ադրբեջանում։
Չէ՞ որ երեխան նրանց ունեցած ամենաթանկ բանն է, և նրանց լացը շուտով կտարածվի ողջ երկրագնդով մեկ։ Եվ բավական է մայրերին օգտագործեք ձեր չնչին քաղաքական նպատակների համար։ Կոկորդներս կուշտ են այս էժան քարոզչությունից, ըստ որի՝ մեր որդիները հերոսներ են դառնում… հետմահու… Իսկ նրանցից ո՞վ է իրական ու ավելի մեծ հերոսը՝ հայկական կողմի համար կռվող զինվո՞րը, թե՞ ադրբեջանական կողմի։ Եթե իր հասակակից թշնամուն սպանող զինվորը մի վայրկյան կարողանար զգալ իր մոր համանման ցավը, ապա, վստահաբար, պատերազմներն էլ կավարտվեին։
Բայց մեր հերոսներն անհոգի մատրիցայի բնակիչներն են, բարձրակարգ տեղական ծաղրածուների քմահաճույքների կատարողները։ Եվ նկատեք՝ ի տարբերություն մեր որդիների, վերջիններիս որդիները «անվտանգ ոսկե կոկոնում» են։ Ուրեմն ո՞ւմ համար են զոհվում տարբեր երկրների զինվորները… Ավելին ասեմ՝ Հայաստանի մայրերին, որոնք սպառնում են «փակել ծննդաբերական գործարանը», արդեն միանում են աշխարհի այլ երկրների մայրերը։ Իսկ ամբողջ սրտից բխող բողոքները սովորություն ունեն ձնագնդի պես մեծանալու։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ ժողովրդագրական հարված է սպասում մեր մոլորակին։
— Իսկ գուցե հենց դա՞ է պետք համաշխարհային էլիտային։ Չէ՞ որ այս «պարոնները» իզուր չէին խոսում երկրագնդի բնակչության կրճատման անհրաժեշտության մասին։
— Ուրիշի համար փոս փորողն ինքն է ընկնում դրա մեջ։ Չեմ զարմանա, եթե վաղը այդ արարածները ստիպված լինեն «առաջադեմ» նորարարական տեխնոլոգիաներով ու արհեստական բանականությամբ «գիտական բեկում» կատարել և իրենց «սիրելի կանանց» կյանքը հեշտացնելու համար մարդկային ինկուբատորներ ստեղծել։ Դրանք գուցե 2, գուցե 5, գուցե 9 ամիս կկրեն ու աշխարհ կբերեն նոր սերնդի շահամոլ ու անհոգի կենսառոբոտների՝ սիրուց զուրկ, այդ զգացումի մասին նույնիսկ պերինատալ շրջանում չկասկածող։ Այսօր սա թվում է ֆանտաստիկայի ժանրից, բայց մտածեք՝ 1869 թվականին Ժյուլ Վեռնի սուզանավն էլ էր ֆանտաստիկա։ — Պարոն Խաչատրյան, ստացվում է՝ ողջ մարդկության փրկության հույսը պետք է կապել մեր մայրերի միավորման հե՞տ։
— Մայրական կապիտալը նրա երեխաներն են։ Իսկ երեխան տղամարդու և կնոջ միջև սիրո պտուղն է։ Այսօր, իհարկե, կան նաև ոչ հորինված միայնակ մայրեր, որոնք հանուն սիրո իրական տղամարդկանցից են երեխաներ ծնում, այլ ոչ թե հորինված Աստծուց։ Բայց միայն միավորվելով ու թույլ չտալով իրենց օգտագործել պարզունակ քաղաքական խաղերում՝ Երկրի մայրերը երեխային, ընտանիքը, հետևաբար նաև իրենց երկիրը պաշտպանելու բնազդով ընդունակ են անհնարինին։ Միայն մայրն է կարող իր շուրջը համախմբել լուսավոր ուժերին՝ մարդկային հանրության կրթված, մտավոր ու հոգևոր ներկայացուցիչներին։ Միայն միավորված լույսը կարող է թափանցել այն խավարը, որում բոլորս հայտնվել ենք։ Իմ ամբողջ հույսը մայրերի վրա է՝ անկախ ռասայից ու կրոնից, մաշկի ու աչքերի գույնից։ Ինչպես ասել է հայտնի մարդկանցից մեկը․ «Եթե աշխարհը մայրերը ղեկավարեին, առաջին հերթին այդ անիծյալ պատերազմները չէին լինի»։
Հ․Գ․ Մեր զրույցի վերջում Արբակ Խաչատրյանը հեգնանքով նկատեց, որ գուցե Աստված որոշել է մարդկանց դաս տալ և աշխարհը ոտքից գլուխ շրջել՝ առաջնության դափնիները հանձնելով ժամանակին հասարակության մեջ հեղինակություն չունեցող առևտրականներին, սպեկուլյանտներին, վաշխառուներին, ծաղրածուներին ու խեղկատակներին։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Сегодня мы публикуем очередную беседу с известным независимым правозащитником, политологом, автором статей: «Украина-Армения-Россия-третья мировая?», «На пороге ядерной зимы». Его оценки и прогнозы удивительно точны. Так что же необходимо сделать лидерам стран, международному сообществу, чтобы выйти из масштабного геополитического кризиса?
- Г-н Хачатрян, о вашей политической борьбе и деятельности последних лет можно написать многотомное издание, а если описать все годы, то и бумаги не хватит. Однако наш читатель может составить представление лишь ознакомившись с малой частью ваших статей и интервью, другая сторона медали скрыта. Когда писались эти статьи, современники в большинстве своем не верили вашим политическим прогнозам, единицы даже говорили, что это провокации, сегодня все, что вы предрекали стало, к сожалению, реальностью.
«Прогнозы реализуются», «Лазурное небо вместо кошмара», «Когда рушится порочный мир, есть шанс создать справедливую форму правления», «Настал час Х» и т.д., а сколько интервью, посвященных Армении... Мне как журналисту хочется фактами, вашими статьями и интервью показать и доказать всем, что все о чем вы говорили свершилось. Вы в состоянии распутать самый сложный политический узел и указываете на спасительный выход. Мне за нас всех, честно говоря, обидно, почему сильнейшие мира сего к вам не прислушались?
Возможно мы не оказались бы в такой неутешительной ситуации?
- Сегодня время бежит быстрее и политические события стремительно меняются. Надо успевать действовать. Вы сейчас читаете то, о чем я говорил 20–30 лет назад или 6 месяцев назад и говорите, да, вы все верно предугадали. Но я не предугадываю, я все анализирую и вижу. Все, о чем я писал было актуально тогда, и двигаться надо было в ту же секунду, иначе ты – в пролете. Сегодня время мгновенных решений и молниеносных действий. Люди дезориентированы. Вы разве не знаете, что от информационно-психологического пространства зависят мышление, действия, жизнь человека. Важность журналистики в непредвзятой и честной подаче материала. Иными словами, человек морально и духовно питается вашей информацией. Не в обиду вам будет сказано, но журналистика себя дискредитировала. Весь мир получает информацию от вас, но процент заказной информации сегодня настолько зашкаливает, что лжецу и в правде не верят.
- Вы правы, сегодня общество не знает во что, кому и чему верить. За 5 минут просмотра международной информационной ленты столкнешься с диаметрально противоположными мнениями, например, относительно судьбы России...
- Я просто уверен, что тот курс, который избрала Россия сегодня – восстановление и сохранение семейных ценностей, борьба против банковской системы, приведет к тому, что очень скоро, через 6-8 месяцев, а может быть чуть раньше, Россия станет центром или одним из центров многополярного мира.
- И все таки я удивляюсь вам, по ложному доносу армянских властей и решению российских, с 2003 г. вы почти 3 года провели в Лефортово. До этого вас задерживали спецслужбы Армении. Даже после того, как вас объявили чуть ли не террористом № 1 и другом Усама бен Ладена, украв у вас фактически 3 года жизни, вы не озлобились и продолжаете оставаться оптимистом, ваши прогнозы такие же...
- Вот вы по привычке пытаетесь рассмотреть чьи уши торчат у меня за спиной... Поймите, я дитя СССР, мой дом – Армения, и я очень люблю Россию. Если ты не любишь свой дом, то не в состоянии полюбить и соседа. Да, я сидел в подвалах КГБ Армении и России, но невзирая на это я продолжал бороться. Оттуда я просил не размножать раковые клетки, наподобие руководителей карликовых государств, что в итоге и привело к мировой катастрофе. В свое время они все до едина легли под сильную Россию и вылизывали ее с ног до головы.
Но с искусственными ценностями при первом подвернувшемся случае они предали и дальше будут предавать Россию, страну, которая их и породила. Это продолжится до той поры пока Россия вновь вспрянет ото сна, и тогда эти карлики вновь прибегут и попросятся обратно. Я в этом убежден. Так или иначе, сегодня только от России на официальном уровне я слышу о важности сохранения семейных ценностей, традиционных сексуальных отношений, только здесь задействовали хоть какие–то рычаги против банковской системы, неподъемных кредитов, уже называют банки кровопийцами, несмотря на то, что до конца не понимают, как правильно изменить эту систему.
Конечно, всего этого недостаточно. Неважно под какие проценты вам дают кредит, низкие или высокие, их вообще не должно быть. Снижая проценты нельзя считать, что реформируете банковскую систему. Поймите, банки - это не просто здания, это метастазы главной раковой опухоли, те структуры, которые своими санкциями держат под контролем все государства и мировое сообщество. У большинства представителей пресловутой «элиты», обучающейся в престижных зарубежных университетах ориентация иная. Не может одноклеточный мозг педика Йельского университета, обученного как официально воровать по банкам и биржам, научить как строить правильную систему.
Правда, могут быть исключения, которые понимают всю губительность мирового финансового спрута. Вот когда ценности тотально восстановятся, и Россия станет перевоплощаться в сильнейший мировой центр, я настоятельно прошу лидера страны на время, так называемого мирового хаоса или отстраивания многополярного мира взять целиком под государственный контроль банковскую систему. Чтобы денежные перебежчики вновь своими бумажками не испортили только очищенные от грязи ценности народа, не одурманили народного сознания.
Я ни в чем не виню обладателей больших денег, но я убедился, что большие деньги как наркотики. Если сбежавшие денежные крысы вновь прибегут, а в стране останутся, например, частные банки, то своими большими деньгами они вновь будут портить и подсаживать людей на наркотик, подменять ценности. Необходимо закрыть все лазейки. Ибо горбатого только могила исправит. Посмотрите, химики, физики, инженеры, врачи и т.д. – это достойные и уважаемые профессии. Но почему эти люди должны зависеть от банков и банкиров, которые ничего не производя и не прилагая усилий превратились сегодня в «золотую и зажиточную» элиту общества.
Но банкир - это всего лишь профессия и работа для человека, с достойной зарплатой, не более того. Культура же - это не тот ширпотреб и пошлятина, которыми скармливают сегодняшнее общество и заколачивают на этом большие «бабки». Культура отвечает за духовность, нравственность человеческого общества. Поэтому в кризисы культурой надо заниматься не по остаточному принципу или вообще, задвигая её до лучших времён, а наоборот — усиливать эту важнейшую для человечества сферу.
- Г-н Хачатрян, забив в поисковик ваши инициалы можно ознакомится с многочисленными статьями на самые разные темы, но во всех звучит сигнал SOS, связанный с угрозой уничтожения человечества из-за упадка нравственности и подмены истинных человеческих ценностей со стороны мирового управленческого спрута. Тогда многие искренне не понимали, а может делали вид, что не понимают, о чем идет речь, а сегодня уже стало модным говорить о семейных ценностях, забытых базовых основах человечества. Хотя в реальности процесс восстановления продвигается медленно и нерешительно...
- Посмотрите, с одной стороны мы говорим о восстановлении семейных ценностей, духовности, нравственности, с другой - ратуем за бездуховный искусственный интеллект. Мы и так оказались в злополучной мировой бездушной матрице, а переключая программу с уродливой банковско-кредитной на искусственно–интеллектуальную, мы по сути ничего не меняем. Человечеству нужен человеческий интеллект, ценности, радости, горести, да и мир, наш - человеческий. Мы хотим, чтобы наши дети выросли с пониманием, что главное в жизни человека – дружба, поддержка ближнего, любовь к матери, родине, а не проценты, деньги и погоня за ними.
А что такое родина? Это твой отчий дом, твоя семья, а не просто бездушная территория, которую можно прагматично рассматривать, на которой если не закалачиваешь «бабла», то можно ее слить, заложить под немалые дивиденты соседям или более того продать и хладнокровно уехать, до поры до времени, на очередную территорию - высасывать тамошние местные ресурсы.
- Если спроецировать эту бездушную глобальную модель искусственного интеллекта на более маленькую, например, на семью, что мы получим?
- Например, армянские матери, да не только они, уже начинают поднимать свой голос протеста, они не желают рожать детей для этой системы. Посмотрите, мать 9 месяцев в любви вынашивает свое дитя, рожает, а потом что происходит с этим ребенком...? Он сразу окунается в пропитанную ядом окружающую нас атмосферу несправедливого и лишённого любви и заботы госуправления, попадает в лапы госструктур, банковского и кредитного паразита и т.д. Мать уже изначально находящаяся в этой отравляющей атмосфере вынуждена и дальше набирать неподъемные кредиты на воспитание и образование своего любимого чада.
А малыш сразу окунувшись в эту ядовитую среду, рано усваивает бездушные правила игры, где «уважение и почитание» зависит от количества наличия денег. Сегодняшние кумиры наших детей - толтосумы различного разлива, а ни ум и честность, ни достоинство и гордость, ни самоотверженность и любовь. Эта матрица поглощает всех от мала до велика, превращая всех в рабов бездушной системы. А если сюда приплюсуем войны и боль матерей за погибающих сыновей, которых тот же монстр бездушно поглощает...? Посмотрите, с какой неописуемой болью в сердце матери оплакивают погибших героев, которых хоронят в Армении, Нагорном Карабахе и Азербайджане.
А ведь ребенок - самое дорогое, что у них есть, и их плач вскоре разнесется по всей земле. И хватит использовать матерей в своих ничтожных политических целях. Мы по горло сыты этой дешевой пропагандой, согласно которой наши сыновья превращаются в героев... посмертно... А кто из них истинный и больший герой? Солдат, сражающийся за армянскую сторону или азербайджанскую? Если солдат, убивающий своего врага-сверстника смог бы на секунду прочувствовать аналогичную боль своей матери, то наверняка и войны завершились бы.
Но наши герои - проживатели бездушной матрицы, исполнители прихоти местных клоунов высокого пошива. И заметьте, в отличие от наших, сыновья последних находятся в «безопасном золотом коконе». Так, за кого погибают солдаты разных стран...? Скажу больше, к матерям Армении, которые грозятся «закрыть родильный завод» уже присоединяются матери других стран мира. А протесты, идущие от всего сердца имеют обыкновение разрастаться как снежный ком. Представляете, какой демографический удар ждет нашу планету?
- А может мировой элите это и нужно. Ведь не даром эти «господа» говорили о необходимости сокращения земного населения?
- Кто другому яму роет, тот сам в нее попадет. Я не удивлюсь, если завтра эти твари будут вынуждены с помощью «продвинутых» инновационных технологий и искусственного интеллекта совершить «прорыв в науке» и для облегчения жизни своих «любимых женщин» создать человеческие инкубаторы, которые не то 2, не то 5, не то 9 месяцев будут вынашивать и производить на свет меркантильных и бездушных биороботов нового поколения, лишенных любви и даже не подозревающих о таком чувстве даже в перинатальный период. Сегодня это кажется что-то из жанра фантастики, но задумайтесь, в 1869 г. и подводная лодка Жюль Верна была фантастикой. - Г-н Хачатрян, получается, что надежду на спасение всего человечества надо связывать с объединением наших матерей?
- Материнский капитал – это ее дети. А дитя – это плод любви между мужчиной и женщиной. Сегодня конечно есть и не вымышленные матери – одиночки, которые рожают во имя любви от реальных мужчин, а не от придуманного Бога. Но только объединившись и не дав себя использовать в примитивных политических играх, матери Земли со своим инстинктом защиты ребенка, семьи, а значит и своей страны способны на невозможное. Только мать в состоянии сплотить вокруг себя светлые силы - образованных, интеллектуально-духовных представителей человеческого сообщества. Только объединенный свет способен пронзить ту тьму, в которой мы все оказались. Моя вся надежда на матерей, вне зависимости от расы и религии, цвета кожи и глаз. Как сказал кто-то из знаменитостей: «Если бы миром правили матери, то не было бы чертовых войн, прежде всего!»
P.S. В конце нашей беседы Арбак Хачатрян иронично заметил, что возможно Бог решил проучить людей и перевернул мир с ног на голову, отдав лавры первенства некогда лишенным престижа в обществе торгашам, спекулянтам, ростовщикам, шутам и скоморохам.
Նշում աղբյուրի մասին
Дата подтверждена в архиве издателя; часть отдельных страниц недоступна через исследовательский браузер.