The election campaign’s twentieth hospital ward — Arbak Khachatryan
Ընտրարշավի 20-րդ հիվանդասենյակը․ Արբակ Խաչատրյան
Read on the publisher’s websiteAI-assisted translation. The original article is available below for comparison.
The subject I want to discuss concerns medical ethics rather than politics. More precisely, one medical-ethical debate: how humane is it to tell someone who is dying how many days of life remain? The more pragmatic believe that, however painful and cruel the news may be, it enables the patient to finish unfinished business, write a will and give relatives appropriate instructions within the extremely short time allotted. I note with a heavy heart that the situation we are all involuntarily witnessing gives precisely that impression.
Pre-election Armenia reminds me personally—and, I think, honest people who retain their sobriety and have not ended up in one political enclosure or another—of a psychiatric hospital. Society’s inadequate conduct in the present situation causes this sad conclusion. More than five thousand dead, thousands of young people confined to wheelchairs and deprived of limbs, lost territories, hundreds of captives, emigration and demoralization; a Bacchanalian celebration on Saryan Street to discharge overstretched nerves—a Wine Festival… Against all this, enormous posters of notables representing Armenia’s “political cream” flood the city, while electoral procurers from different camps try to “capture” the electorate through promises of substantial sums.
The slogans “radiating” from those posters promise to turn a country thought to have no future into a Klondike within a few years. “There is a future, a future exists!” “There is an alternative, an alternative exists!” whisper “prophetic pointing fingers” directed at you from every side. Strong, mighty, sovereign… This string of “radiant” epithets for Armenia continues in the nation-saving leaflets of the other parties and alliances out on their electoral exercise.
It is simply chilling. Even the pain and anguish of bereaved mothers who do not return home from their sons’ graves, of parents searching for children in captivity and wearing down the thresholds of state and non-state bodies, cannot stop this competition resembling an agony: to gain a share of the trough of power at any cost.
Most absurd is the participation of people whom the reasonable, informed part of society regards as political corpses. I am more than certain psychologists and future historians will discuss “political Aralez-ism” for a long time. Instead of taking “French leave” from the political stage, they return as the nation’s saviors and liberators. This cannot be called anything but cynicism: a cynic knows a commodity’s price but never its value. Everything has turned upside down. Thieves and plunderers are seen as sharp and capable, honest people as incapable and inept; thinkers are presented as “straining their brains,” the ignorant as sensing the spirit of the age.
Someone who holds state levers but does not use them to “fertilize” his own position is considered a witless person who does not understand the business. With the media’s active support, the hit tune of the degradation of values continues; madness becomes contagious. “When, if not now? Who, if not me?” This is not a textbook saying but a conviction and a dream… An unrestrained wish to “scrape” the maximum from the feeding trough…
Then where should we seek the “flowers of evil”? What happened that a people who, in the distant ’90s, returned someone’s lost wallet in “virgin” condition at rallies accompanying the Karabakh movement and treated one another with indescribable care and kinship became divided into “black and white”? How and why did Armenians become strangers to Armenians, even loved ones’ pain becoming somebody else’s? As a nation, people had gritted their teeth, disregarding cold and hunger, with a goal for which they were ready for unheard-of self-sacrifice. Artsakh was at stake: a model of the fulfillment of Armenians’ centuries-old dream, the token and promise-guarantee of a dignified Armenian future.
The stone the builders rejected should have become the cornerstone of the structure.
Alas… Alas, it never became the cornerstone of the structure being restored. The victory begun by the Karabakh movement and consolidated by the return of historic Shushi and other Armenian settlements was squandered and devalued over the following thirty years by a clan separated from the people, emphasizing its own “bell tower,” discriminating between its own “children” and eating their share in secret. Instead of taking ownership of victory, developing the expanded homeland and strengthening its defenses, these same people secured themselves with a Constitution and laws tailored to their size and an obliging judicial system, then set about swallowing Armenia.
Everything possible was torn apart. The “vanguard” of the Karabakh movement became owners and managers of buildings in central Yerevan, institutions, enterprises, banks and countless other assets. Instead of improving historic Artsakh, they built their palaces in what people call their “Plundertowns.” Like the Marquis of Carabas in the tale Fat, Fat King, they own everything in the air, water and on land. Believe me, the problem is not the quantity plundered; it is the insatiable appetite that changed the vector of values and the desire to join in inhuman plunder and pillage.
Today the boomerang returns. The state built on “sand,” despite the directed and purposeful activity of the “sandpit generals,” has reached the brink of destruction. Though faint, I believe hope of salvation still exists: bringing together the potential of Armenians worldwide, abandoning snap parliamentary elections for the purpose of demining, and establishing a Council of Justice through an all-Armenian referendum. Otherwise the “saviors’” second coming will destroy the country, something I also discussed in Russian media years ago*[1]…
[1] https://argumenti.ru/politics/2012/06/182549
Compare with the original text · Հայերեն
Թեման, որի մասին ցանկանում եմ խոսել վերաբերում է ոչ այնքան քաղաքականությանը, որքան բժշկական էթիկային: Ավելի ստույգ՝ բժշկական էթիկային առնչվող դիսկուրսներից մեկին, այն է՝ որքանո՞վ է մարդկային՝ մահամերձին տեղեկացնել, թե նրան քանի օրվա կյանք է մնացել ապրելու: Առավել պրագմատիկներն այն համոզմանն են, որ ցավագին ու դաժան լինելով հանդերձ (նկատի է առնվում հիվանդին հայտնվող գույժը), այն հնարավորություն է ընձեռում ավարտին հասցնել կիսատ մնացած գործերը, կտակ գրել ու հարազատներին համապատասխան հրահանգներ տալ՝ օգտվելով իրեն վերապահված խիստ սուղ ժամկետից: Սրտի ցավով եմ նկատում, բայց այն իրավիճակը ակամայից ինչի ականատեսն ենք դառնում բոլորս, հենց այդ տպավորությունն է թողնում:
Նախընտրական Հայաստանը կոնկրետ ինձ, կարծում եմ նաև քաղաքական այս կամ այն պահունակում չհայտնված ազնիվ ու սթափությունը չկորցրած մարդկանց՝ հոգեբուժարան է հիշեցնում: Առկա իրավիճակում հանրության կողմից դրսևորվող վարքի ոչ ադեկվատությունն է նման տխուր եզրահանգման պատճառը: Հինգ հազարից ավել զոհ, հաշմասայլակներին գամված, վերջույթներից զրկված հազարավոր երիտասարդներ, կորսված տարածքներ, հարյուրավոր գերիներ, արտագաղթ ու բարոյալքում, գերպրկված նյարդերի լիցքաթափմանը միտված բաքոսյան տոնախմբություն Սարյան փողոցում՝ Գինու փառատոն… Ու այս ամենի ֆոնին քաղաքը ողողած, Հայաստանի «քաղաքական սերուցքը» ներկայացնող երևելիների արշինանոց ցուցապաստառներ ու ընտրակավատների կողմից տարբեր ճամբարներից դրամական կլորիկ խոստումների տեսքով էլեկտորատի «գերեվարման» փորձեր: Այդ ցուցապաստառներից «ճառագող» կարգախոսները խոստանում են հաշված տարիների ընթացքում Կլոնդայքի վերածել անապագա կարծվող երկիրը: «Կա՛ ապագա, ապագա կա՛», «Կա՛ այլընտրանք, այլընտրանք կա՛…», հուշում են այս ու այն կողմից դեպի քեզ ուղղված «մարգարեական ցուցամատերը»: Ուժեղ, զորեղ, ինքնիշխան… Հայաստանին վերագրվող «լուսապայծառ» էպիտետների այս շարքն իր շարունակությունն է գտնում ընտրավարժանքի դուրս ելած մնացած կուսակցությունների ու դաշինքների ազգափրկիչ բուկլետներում:
Ուղղակի սահմռկեցուցիչ է: Գերեզմաններից տուն չվերադարձող որդեկորույս մայրերի, գերության մեջ գտնվող իրենց զավակներին փնտրող, պետական ու ոչ պետական կառույցների դռները մաշած ծնողների ցավն ու մրմուռն անգամ անզոր են կասեցնելու հոգևարքի նմանվող, ինչ գնով էլ լինի իշխանական կերակրատաշտի փայատեր դառնալուն միտված մրցապայքարը:
Առավել զավեշտալին հանրության խելամիտ ու իրազեկ հատվածի կողմից քաղաքական դիակ ընկալվածների մասնակցությունն է ընտրապայքարին: Առավել քան համոզված եմ, «քաղաքական արալեզության» թեման դեռ երկար է լուսաբանվելու հոգեբանների ու ապագա պատմագիրների կողմից: Քաղաքական ասպարեզից «անգլիական ցտեսության» պես հեռանալու փոխարեն նրանք վերադառնում են՝ ազգափրկիչի ու ազատարարի տեսքով: Սա այլ կերպ քան ցինիզմ չես անվանի,քանի որ ցինիկն այն մարդն է, ով գիտի ապրանքի գինը, բայց ոչ երբեք արժեքը: Ամեն ինչ շուռ է եկել գլխիվայր: Գողն ու թալանչին աչքաբաց ու կարող, ազնիվն անունակ ու «բեբաշար» է ընկալվում, մտածող մարդիկ՝ «խելքներին զոռ տվող» , անգետները՝ ժամանակի շունչը զգացողներ են ներկայացվում: Պետական լծակներ ունեցող մեկը, ով չի ծառայեցնում նույն այդ լծակները սեփական դիրքի «պարարտացմանը», գործից չհասկացող խելապակաս է համարվում: Մասմեդիայի գործուն աջակցությամբ՝ արժեհամակարգի դեգրադացիայի շլյագերը շարունակվում է, խելագարությունը դառնում վարակիչ: «էլ երբ, եթե ոչ հիմա, էլ ով, եթե ոչ ես»… Սա ամենևին էլ դասագրքային թևավոր խոսք չէ, այլ համոզում ու երազանք…Կերակրատաշտից առավելագույնը «քերելու» անզուսպ փափագ…
Լավ, այդ դեպքում որտե՞ղ պիտի փնտրել «չարի ծաղիկները», այդ ի՞նչ պատահեց, որ հեռավոր 90-ականներին, ղարաբաղյան շարժմանն ուղեկցող հանրահավաքների ժամանակ ինչ-որ մեկի կողմից կորսված դրամապանակը «կուսական» վիճակով վերադարձնող, միմյանց հետ անասելի սրտացավ ու հարազատավարի վարվող ժողովուրդը բաժանվեց «սև ու սպիտակի»: Այդ ինչպես, ինչի պատճառով հայն օտարվեց հայից, մերձավորների ցավն անգամ դարձավ ուրիշինը: Չէ որ ազգովի, ատամները սեղմած, ցուրտն ու սովն անտեսած ժողովուրդը նպատակ ուներ, որի համար պատրաստ էր անգամ չլսված ինքնազոհողության: Խաղասեղանին Արցախն էր, հայերի դարավոր երազանքի իրականացման մանրակերտը, հայոց արժանապատիվ ապագայի առհավատչյան ու խոստում-երաշխիքը:
Քարն այն, որ մերժել էին շինարարները, պիտի որ դառնար անկյունաքարը կառույցի
Ավաղ…Ավաղ այն այդպես էլ չդարձավ վերականգնվող կառույցի անկյունաքարը: Ղարաբաղյան շարժմամբ սկզբնավորված ու պատմական Շուշիի ու հայկական այլ բնակավայրերի վերադարձով ամրագրված հաղթանակը հետագա երեսնամյակի ընթացքում մսխվեց ու արժեզրկվեց՝ ժողովրդից առանձնացած, սեփական «զանգակատան» կարևորությունն ընդգծող, սեփական «զավակների» միջև խտրականություն դնող ու նրանցից թաքուն ուտող կլանի կողմից: Հաղթանակին տեր կանգնելու, ընդլայնված հայենիքը շենացնելու ու նրա պաշտպանական կարողությունները հզորացնելու փոխարեն նույն այդ մարդիկ՝ իրենց անվտանգությունն ապահովելով սեփական չափսերին հարմարեցված Սահմանադրությամբ ու օրենքներով, դատաիրավական հաճկատար համակարգով, ձեռնամուխ եղան Հայաստանը կլլելու գործին: Հոշոտվեց ամեն ինչ՝ ինչ հնարավոր էր: Ղարաբաղյան շարժման «առաջամարտիկները» դարձան Երևանի կենտրոնի շինությունների, հիմնար-ձեռնարկությունների, բանկերի ու անթվարկելի այլ միջոցների տեր ու տնօրեն: Պատմական Արցախի բարենորոգման փոխարեն նրանք իրենց ապարանքները կառուցեցին, ինչպես ժողովրդի մեջ է ընդունված ասել, իրենց «Թալանթաուններում»: Հար և նման «Չաղ-չաղ թագավոր» հեքիաթի մակիզ Կարաբասին, հենց նրանց է պատկանում օդում, ջրում և ցամաքում գտնվող ամեն ինչ: Հավատացեք, խնդիրն ամենևին էլ թալանվածի քանակը չէ, խնդիրն այստեղ արժեհամակարգի վեկտորը փոխած անհագուրդ ախորժակն ու անմարդկային թալանի ու ավարառության մասնակիցը դառնալու փափագն է: Ու այսօր, բումերանգը վերադառնում է: «Ավազի» հենքի վրա կառուցված պետությունը՝ չնայած «ավազահանքերի գեներալների» ուղղորդված ու նպատակային ակտիվությանը, հայտնվել է կորստյան շեմին Թեպետ աղոտ, բայց ըստ իս, փրկության հույս, այնուամենայնիվ դեռ կա: Դա աշխարհասփյուռ հայերի ներուժի մեկտեղումն է, ականազերծման նպատակով արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից հրաժարումն ու Արդարության խորհրդի հիմնումը՝ համահայկական հանրաքվեի միջոցով, հակառակ դեպքում «փրկիչների» երկրորդ գալուստը կործանարար է լինելու երկրի համար, ինչի մասին խոսել ու տարիներ առաջ հանդես եմ եկել նաև ռուսական լրատվամիջոցներում* [1] …
[1] https://argumenti.ru/politics/2012/06/182549