Ո՞րն է նախընտրելի՝ օրինական, թե՞ բարոյական խաբեությունը. Արբակ Խաչատրյան
Что лучше законный или нравственный обман? – Арбак Хачатрян
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
— Պարոն Խաչատրյան, Ձեր նախորդ հոդվածներում արդեն նշել էիք, որ պատերազմներն ու հակամարտությունները չեն դադարի, քանի դեռ մեծ աղետ տեղի չի ունեցել՝ գուցե բնական կամ միջուկային պայթյունի տեսքով, որը մեծ թվով կյանքեր կխլի…
Այս թեման դեռ արդիա՞կան է, թե՞ համաշխարհային իրադարձություններն այնքան կայծակնային են փոխվում, որ Ձեր կանխատեսումներում էլ ինչ-որ բան է փոխվել։
— Իմ կարծիքը չի փոխվել, որովհետև աշխարհում դեռ պատերազմների կանխարգելման մեխանիզմ չի ստեղծվել։ Բոլոր երկրները կառավարող համաշխարհային բանկային համակարգին փոխարինելու են գալիս զենք արտադրող ընկերությունները։ Իսկ դա նույնն է՝ միայն ուղղությունն է այլ։ Այս մատրիցում հայտնվելով՝ մարդկությունը կորցրել է իր համամարդկային հոգևոր-բարոյական արժեքները։ Մարդկային դեմք ունեցող առաջնորդներին, որոնք կարող են պայմանավորվել հանուն այլ երկրների ու ժողովուրդների անվտանգության, մատների վրա կարելի է հաշվել։ Համաշխարհային ֆինանսաբանկային համակարգը մեր աչքի առաջ քանդվում է, պատերազմներ են ընթանում, և կարևոր չէ՝ որ տարածաշրջանում, որովհետև մեխանիզմը գործարկված է ու չի կանգնելու։
Եվ պատահական չէ, որ պատերազմ սկսվեց նաև Իսրայելում՝ ֆինանսական մաֆիայի օրրանում։ Մարդկային ռեսուրսը ոչնչացման առարկա է դառնում։ Գործող մատրիցում մարդը վերածվել է ծախսվող կենսանյութի։ Հիմա հարցն այն է՝ մարդկությունը քանի՞ զոհով պետք է վճարի։ Եվ Աստված չանի՝ միջուկային գերտերությունները իրենց մարտագլխիկները միմյանց դեմ ուղղեն։ Ահա և միջուկային Ապոկալիպսիսը։ Կարծում եմ՝ միայն համաշխարհային աղետի վախը կարող է գերտերությունների առաջնորդներին ստիպել բանակցությունների սեղանի շուրջ նստել և աշխարհը նոր ձևով բաժանել։
Բայց առայժմ դրա գիտակցումը չեմ տեսնում։
— Փոքր երկրների անվտանգության մասին, ինչպես հասկացա, խոսելն ավելորդ է…
— Փոքր երկրները, որոնց առաջնորդների դեմքին մորուք է, իսկ ներքևում՝ բիկինի, կշարունակեն ոչնչացվել։ Հասկացե՛ք, երբ արժանավոր առաջնորդի փոխարեն ծախու շնագայլ է, արդյունքը այդ ժողովրդի համար ամեն դեպքում ողբալի է լինելու։ Փոքր երկրների հարստությունը պետք է լինեն ոչ թե բանկիրներն ու առևտրամոլները, այլ համապատասխան արժեքներ ունեցող մարդկային կապիտալը։ Եվ միայն նա՝ մարդը, կարող է պատերազմները կանգնեցնել, այլ ոչ տեխնոլոգիաները կամ արհեստական ինտելեկտը։
— Իսկ ի՞նչ կասեք համաշխարհային անվտանգության մասին։
Համաշխարհային անվտանգություն չկա. միայն թղթի վրա ձևականորեն մնացել է Միավորված ազգերի կազմակերպությունը։ Բայց չգործող ՄԱԿ-ի փոխարեն պետք է ռազմավարական մեխանիզմ ստեղծենք՝ այսպես կոչված ուղեղային կենտրոններ՝ մտածող մարդկային կապիտալով։ Այս կետերի կենտրոնակայանները կլինեն ոչ միայն Նյու Յորքում, այլև աշխարհի տարբեր տարածաշրջաններում։ Յուրաքանչյուր տարածաշրջանի ներկայացուցիչների հետ միասին գերտերությունները օպերատիվ կարձագանքեն և պատասխանատու կլինեն ոչ միայն տվյալ տարածաշրջանի անվտանգության համար՝ առանց սեփական մշակույթն ու Սահմանադրությունը պարտադրելու, այլև աշխարհի։
Թե ինչպես պետք է ստեղծվեն ու գործեն ռազմավարական ուղեղային կենտրոնները, արդեն նկարագրել եմ իմ հոդվածներում, ուստի չեմ կրկնվի։ Այսօր լսում ես տարբեր քաղաքագետների, որոնք խելացի տեսքով քննարկում են՝ ով է Ամերիկայի, Ռուսաստանի, Չինաստանի, Եվրոպայի տակ, և, ազնիվ խոսք, նույնիսկ ծիծաղելի է։ Չէ՞ որ բոլորը սնվում են մեկ աղբյուրից՝ ֆինանսական մաֆիայից, և նրա խամաճիկներն են։ Քանի դեռ իրավիճակը արմատապես չի փոխվել, մոռացե՛ք անկախության ու անվտանգության մասին։ Վառ օրինակ է Ուկրաինայի և Ռուսաստանի պատերազմը։
Սլավոն տղաներին ինչ-որ քեռի կամ մորաքույր ուրիշի փող է տալիս, և նրանք իրար սպանում են։ Կպատկերացնեի՞ք նման բան։ Անկախության մասին ինչ-որ գաղափար են հորինել… Ստացվում է՝ ինչ-որ թղթի կտորից ու բանկերից կարելի է կախված լինել, իսկ մարդկային հարաբերություններից՝ ոչ։ Ո՞վ է մեզ այս այլանդակությունը պարտադրում։
Իսկ հիմա մի վայրկյան պատկերացրեք՝ մեր և եվրոպացի իրավաբանները համատեղ հայց են ներկայացնում Հաագայի դատարան այդ աղբյուրի, օրինակ՝ Միջազգային բանկի դեմ, որը տարբեր պետություններում իր մասնաճյուղերի՝ կենտրոնական բանկերի միջոցով ստրկացնում է երկրներն ու ժողովուրդները։ Եվ ի՞նչ որոշում ենք սպասում, եթե այս դատարանները աշխատավարձ են ստանում հենց այն աղբյուրից, որի դեմ բողոքում ենք։ Բայց, միևնույն է, շատ եմ ուզում, որ գերտերություններից մեկը, ասենք՝ Չինաստանը, Ռուսաստանը կամ Հնդկաստանը, դատարան դիմի համաշխարհային ֆինանսական համակարգի դեմ՝ որպես մեգակառույցի, որն իր էությամբ հանցավոր խմբավորում է։ Լինելով պետական ապարատի անբաժանելի մաս՝ աշխարհի բոլոր երկրներում բանկերը անհասկանալի ձևով հատուկ կարգավիճակ են ստացել՝ «օրինականորեն» հարստանալու՝ միաժամանակ ոչինչ չարտադրելով։
— Այս պայմաններում հնարավո՞ր է անկախ ու ուժեղ պետություն դառնալ։ Ստացվում է՝ պետք է խորամանկել, ճարպկորեն ելքեր գտնել ու խաբե՞լ։
— Կարծում եմ՝ դրա համար առաջին հերթին խելք, ցանկություն ու կամք է պետք։ Խելք՝ գիտակցելու, թե ինչ ու ով է մեզ հետ այսպես վարվում, և հասկանալու՝ ինչպես կարելի է վիճակը շտկել։ Ցանկություն ու կամք՝ գուցե կյանքի գնով այս դժվարությունների միջով անցնելու և արդար կառավարման համակարգ կառուցելու համար։ Չէ՞ որ այսօրվա գործող օրենքներն ու միջազգային կառույցները արդարության հետ ոչ մի կապ չունեն։ Օրինակ՝ երբ Ամերիկան էին ենթարկեցնում, հրաման էր տրվել սպանել բոլոր հնդկացիներին՝ նաև կանանց ու երեխաներին։ Այս հրամանին դիմադրողը պետության թշնամի էր դառնում և այլն։ Հետաքրքիր է՝ հնդկացի կնոջն ու երեխային թաքցրած և փրկած զինվորը հանցագո՞րծ է, թե՞ ոչ, խաբեբա՞ է, թե՞ ոչ։
Պետք չէ բարոյական որակները խաբեության հետ համեմատել։ Ամեն ժամանակ իր արժեքներն ու մոտեցումներն է ծնում։ Երբեմն չափանիշներն այնպիսին են, որ մարդկային արարքներիդ համար քեզ հանցագործ են հայտարարում, որովհետև խաբել ես, պետության ու իշխանության դեմ ես գնացել։ Ինչպե՞ս գնահատել սա։ Բայց ժամանակն ամեն ինչ իր տեղը կդնի։
— Ամեն ինչ կասկածի տա՞կ եք դնում։ )))
Այո՛, որովհետև երեկվա օրենքն այսօր կարող է հանցագործություն դառնալ։ Օրինակ՝ ինկվիզիցիայի ժամանակ մարդկանց նույնպես հիմարացնում էին, օրինականորեն մեղադրում մութ ուժերի հետ դավադրության մեջ և խարույկների վրա այրում։ Իսկ Եվրոպայի բնակչության մեծամասնությունը հավատում էր այդ անհեթեթությանը, ինչպես այսօր հավատում է փողի ուժին։ Հնարավոր է՝ հարյուրավոր տարիներ հետո մեր ժառանգները մեզ վրա ծիծաղեն, եթե մինչ այդ, իհարկե, մոլորակը չոչնչացնենք, և շատ զարմանան՝ իմանալով, որ ինչ-որ տպված թղթի միջոցով իրենց նախնիներին ժամանակին ստրուկներ էին դարձրել, որ մայրն ու երեխան շատ ավելի քիչ էին նշանակում, քան գազն ու նավթը։ Այսպիսով՝ ժամանակի յուրաքանչյուր հատվածում, ըստ էվոլյուցիայի մակարդակի, կիրառել են տվյալ ժամանակին համապատասխան ստրկացման, պատժի ու խրախուսանքի գործիքակազմ՝ քաղաքականորեն և «օրինականորեն» խաբելով ժողովուրդներին։
— Զգացվում է՝ Դուք նախևառաջ իրավապաշտպան եք, դրան գումարած՝ նաև փիլիսոփա։ Բայց եթե լուրջ՝ խոսում եք խելքի, ցանկության ու կամքի մասին, սակայն միայն այս գործիքակազմով հազիվ թե հնարավոր լինի պետության անվտանգությունը ապահովել…
— Այդպես չեմ կարծում։ Վերցնենք, օրինակ, Հայաստանը, որը օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով անբարենպաստ վիճակում հայտնվեց։ Այսօր համաշխարհային հայությունն ու մտածող մարդիկ, եթե այդպիսիք մնացել են, պետք է համախմբվեն ռազմավարական կենտրոնների շուրջ և միասին գործեն։ Փոխարենը մեր անմեղսունակ իշխանությունները շարունակում են երկիրը քանդել՝ նախկին իշխանություններից տարբեր մեթոդներով։ Բայց արդյունքում նպատակը նույնն է մնացել։ Թեև ռազմավարական բազմաթիվ ուղղություններ կան, որոնցից մեկը հաստատ այսօրվա Հայաստանին չէր խանգարի։
Իսրայելա-պաղեստինյան պատերազմի ֆոնին տեսնում ենք՝ ինչպես է մահմեդական աշխարհը միավորվում հրեաների դեմ։ Նույնիսկ Էրդողանն Իսրայելին մահմեդականների համար չարիք հայտարարեց։ Իսկ նրա արյունակից եղբայր Ալիևը բացահայտ աջակցում է այդ չարիքին։ Ավելին՝ ակտիվորեն զենք ու զինամթերք է գնում, նույնիսկ երկու նախկին խորհրդային ռազմաբազաներ իսրայելական է դարձրել։ 44-օրյա պատերազմում այս զենքի փոքր մասը հայերի դեմ օգտագործվեց, բայց չէ՞ որ բոլորին պարզ է՝ ի սկզբանե այն նախատեսված էր Իրանի դեմ կիրառվելու համար։ Եվ ադրբեջանական հռետորաբանությունից դատելով՝ թեման առայժմ չի կորցրել արդիականությունը։
Ո՞ւր է նայում ամբողջ մահմեդական աշխարհը, արաբական երկրները։ Ո՞ւր է նայում նույն Թուրքիան կամ Ռուսաստանը։ Ինչո՞ւ են լռում ՀԱՊԿ-ի կազմի մահմեդական երկրները։ Սա ոչ թե երկակի կամ եռակի չափանիշներ են, այլ սովորական այլանդակություն։ Իսկ հիմա պատկերացրեք՝ ինչ կլինի Ադրբեջանի ղեկավարության հետ, եթե Իսրայելին բացահայտ աջակցելու համար միավորված մահմեդական աշխարհը նրա դեմ ելնի… Այդ դեպքում ի՞նչ կանի Էրդողանը։
Հավատացե՛ք, նրան էլ հարցեր կառաջանան։ Շատերի համար սա գուցե բացահայտում լինի, բայց մի՞թե դեռ հավատում եք, որ 90-ականների ղարաբաղյան պատերազմում միայն զենքն է հաղթել։ Պարզապես այն ժամանակ տարածաշրջանում Հայաստանը ամենաազդեցիկ հանրապետությունն էր համարվում, թեև շրջափակման տարիներին պետությունը նույնիսկ փող չուներ։ Այսօրվա սերնդին դժվար է բացատրել, որ Հայաստանը Եվրոպայի ու Ամերիկայի հետ բանկային համակարգ չուներ. այն միայն Ռուսաստանի հետ էր գործում, այն էլ ռուսական կողմը ժամանակավորապես փակել էր։ Այդ ժամանակ միջազգային կառույցներում ու ռազմական ստորաբաժանումներում՝ հետախուզություն և այլն, հաղթում էին անհատները։
Գործերն արվում էին արդյունքի, այլ ոչ հանրային իմիջի համար, այդ պատճառով դրանց մասին երբեք չէին խոսում։ Ժամանակին Վրաստանի նախագահ Շևարդնաձեն նույնիսկ Հայաստանից ռազմական օգնություն խնդրեց ներքաղաքական իրավիճակը կայունացնելու համար։ Լավ է՝ այս արկածախնդրությունը կանգնեցվեց։ Դրա համար էլ ասում եմ՝ խելքեր կան, մնում է ցանկություն ու կամք ձեռք բերել։
— Գիտեմ՝ Ձեր պաշարում նման շատ ռազմավարական նախագծեր կան…
— Աշխարհի իրավիճակն այնքան արագ է փոխվում, որ ծրագրերի ու նախագծերի մասին խոսելն անիմաստ է. աշխատում ենք իրական ժամանակում։ Ինձ զայրացնում է, երբ ինչ-որ մեկը սկսում է կոնկրետությունից խոսել։ Ահա ներսում թմրանյութ ունեցող բանաններն ու կանացի տամպոնները կոնկրետություն են։ Չէ՞ որ աշխատանքի այլ եղանակներ ու մեթոդներ էլ կան։ Գալիս է ժամանակ, երբ արժեքները փոխվում են։ Առաջին պլան է դուրս գալիս մտավոր մարդկային կապիտալը։ Այսօր բոլոր երկրներն իրենց խնդիրներն ունեն։
— Ինչպես փոքրիկ Հայաստա՞նը։
— Այո՛, բայց այսօր բոլորը, այդ թվում՝ Հայաստանը, ուզում են զինվել։ Եթե այսօր բոլոր երկրների ռազմական բյուջեները միավորենք, մարդկությունը կխելագարվի արտադրվող սպառազինության քանակից։ Բայց գալիս է ժամանակ, երբ փոքր պետությունները պետք է հաղթեն ոչ թե սպառազինությամբ, այլ իրենց ազդեցությամբ։ Երբեմն կարելի է այնպես անել, որ տերերի զենքը հենց իրենց կողմը կրակի։
— 2020 թվականին ուզում էիք Հայաստանի կողոպուտի ու ոչնչացման համար հայց ներկայացնել Ադրբեջանի երեք քաղաքացիների դեմ, որոնցից երկուսը Հայաստանի նախագահներ էին, իսկ մեկը հիմա էլ Ադրբեջանի նախագահն է։ Ի՞նչ էիք ուզում ցույց տալ դրանով։
— Շատ դժվար էր պատկերացնել Ղարաբաղի այսպիսի ողբալի վախճանը։ Ամենացավալին այն է, որ մինչ օրս չգիտենք բոլոր հայ ղեկավարների ինքնությունը, նույնիսկ՝ հավատը։ Հայերն առաջին ղարաբաղյան պատերազմում հաղթեցին, հողեր վերցրին, և այսօր ինձ ցույց տվեք որևէ միջազգային նորմ, որը սահմանում է նվաճված տարածքների վերադարձի ժամկետն ու կարգը։ Ուստի գործողությունների այս կալեյդոսկոպը ինձ մինչ օրս անհասկանալի է։ Եվ շատ հարցեր են ծագում՝ ով է թշնամին ու դավաճանը։ Ավելի քան 30 հազար զոհից, նախնիների հազարամյա հողերը հանձնելուց և հայ բնակչության՝ հարազատ վայրերից հեռանալուց հետո այս այլանդակները պետք է ամբողջությամբ պատասխան տան։
Եթե մեղավորներ չլինեն, ժողովուրդը կպատասխանի։ Սա բնության օրինաչափություն է։ Կատակի համար կարող եմ Ձեզ խնդրել դիմել Ալիևին՝ վերջապես բացահայտելու Հայաստանում ու Ղարաբաղում ծախու հայ լրտեսների կամ հայկական ազգանուններով ադրբեջանցի հերոսների անունները, որովհետև միտումը շարունակվում է։ Այսօր տեսնում ենք Հայաստանի անմեղսունակ իշխանությունների անհասկանալի քայլերը։ Ամբողջ անհեթեթությունը չեմ թվարկի, կնշեմ վերջին՝ իրար փոխբացառող քայլերը։ Վերջապես հասկացե՛ք, կրկնում եմ՝ չի կարող պետության անվտանգությունը մի երկրների կամ դաշինքների ձեռքում լինել, իսկ տնտեսությունը, ֆինանսներն ու բանկերը՝ ուրիշների։
— Եվ վերջում ուզում եմ հարցնել օրինական ու բարոյական խաբեության տարբերության մասին։
— Օրինական խաբեության համար խրախուսում են, իսկ բարոյականի համար՝ մեղադրում։ Ուստի օրենքի քողով մարդկությունը՝ որպես կենսանյութ, մատրիցում է։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
— Г-н Хачатрян, в ваших предыдущих статьях вы уже отмечали, что войны и конфликты не остановятся, пока не произойдет масштабная катастрофа, может быть природная или в виде ядерного взрыва, которая унесет большое количество жизней…
Эта тема до сих пор актуальна или мировые события так молниеносно меняются, что что -то изменилось и в ваших прогнозах?
— Мое мнение не изменилось, потому что до сих пор в мире не создан механизм предотвращения войн. На смену мировой банковской системы, которая управляет всеми странами, приходят Оружейные корпорации. А это тоже самое, только ориентация иная. Попав в эту матрицу человечество растеряло свои общечеловеческие духовно-нравственные ценности. На пальцах можно сосчитать лидеров с человеческим лицом, которые способны договориться ради безопасности других стран и народов. Мировая финансово — банковская система на наших глазах разваливается и идут войны, и не важно в каком регионе, ведь механизм запущен и не остановится.
И не случайно, что и в Израиле (колыбели финансовой мафии) началась война. Человеческий ресурс становится предметом уничтожения. В действующей матрице человек превратился в расходный биоматериал. Сейчас вопрос в том, сколько жертв должно заплатить человечество? И не дай бог, чтобы ядерные сверхдержавы направили свои боеголовки друг против друга. Вот вам и ядерный Апокалипсис. Я думаю, что только страх перед мировой катастрофой может вынудить лидеров сверхдержав сесть за стол переговоров и раскроить мир по- новому.
Но я пока не вижу осознание этого.
— О безопасности маленьких стран, я так поняла, говорить излишне…
— Маленькие страны, у лидеров которых на лице борода, а внизу бикини, продолжат уничтожаться. Поймите, когда вместо достойного лидера продажный шакал, в любом случае, результат для этого народа будет плачевным. Богатством маленьких стран должны быть не банкиры и торгаши, а человеческий капитал с соответствующими ценностями. И только он (человек) может остановить войны, а не технологии или искусственный интеллект.
— А что насчет мировой безопасности?
Мировой безопасности нет, только на бумаге формально осталась Организация Объединенных Наций. Но вместо недействующей ООН нам необходимо создать стратегический механизм , так называемые Мозговые Центры, с думающим человеческим капиталом. Штаб-квартиры этих точек будут размещены не только в Нью-Йорке, а в разных регионах мира. Совместно с представителями каждого региона, сверхдержавы будут оперативно реагировать и отвечать за безопасность не только данного региона (не навязывая своей культуры и Конституции), но и мира.
Как должны создаваться и действовать Мозговые стратегические Центры я уже описывал в своих статьях, поэтому не буду повторяться. Сегодня слушаешь различных политологов, которые с умным видом рассуждают, кто под Америкой, под Россией, под Китаем, под Европой, и честное слово, даже смешно. Ведь все питаются из одного источника (финансовая мафия) и являются его марионетками. И пока ситуация коренным образом не изменится, забудьте о независимости и безопасности. Наглядный пример — война между Украиной и Россией.
Славянским ребятам какой-то дядя или тетя дают чужие деньги, и они убивают друг друга. Вы представили бы такое ??? Выдумали какую-то идею о независимости… Получается, что от какой-то бумажки и банков можно зависеть, а от человеческих отношений — нет? Кто нам навязывает такое уродство?
А сейчас на секунду представьте, что наши и европейские юристы совместно подают иск в Гаагский суд на данный источник, например, на Международный Банк, который посредством своих филиалов — Центробанков, в разных государствах порабощает страны и народы. И какое решение мы ожидаем, если эти суды получают зарплату из того источника, на который мы жалуемся? Но все равно, я очень хочу, чтобы одна из сверхдержав, допустим Китай, Россия или Индия, подала в суд против мировой финансовой системы, как мега структуры, которая по своей сути является преступной группировкой. Являясь неотъемлемой частью государственного аппарата, банки во всех странах мира непонятным образом получили особый статус — «законно» обогащаться, при этом ничего не производя.
— В таких обстоятельствах, есть ли шанс стать независимым и сильным государством? Выходит, надо лукавить, выкручиваться и обманывать?
— Я думаю, что для этого, в первую очередь, надо иметь мозги, желание и волю. Мозги, чтобы осознать, что и кто с нами такое вытворяет и понять, как можно выправить ситуацию. Желание и волю, чтобы, возможно, ценою жизни, пройти через эти трудности и выстроить справедливую систему правления. Ведь действующие сегодня законы и международные структуры не имеют ничего общего со справедливостью. Например, когда порабощали Америку, было приказано убивать всех индейцев, в том числе женщин и детей. Кто противился данному приказу, становился врагом государства и тому подобное. Интересно, тот солдат, который спрятал и спас индианку с ребенком, преступник или нет, обманщик или нет?
Не надо сравнивать нравственные качества с обманом. Каждое время порождает свои ценности и подходы. Иногда критерии такие, что за свои человеческие поступки тебя объявляют преступником, ведь ты обманул, пошел против государства и власти. Какую оценку этому дать? Но время, все расставит по своим местам.
— Вы всё ставите под сомнение? )))
Да, ведь вчерашний закон сегодня может стать преступлением. Например, во времена инквизиции народ так же дурили, законно обвиняли в сговоре с темными силами и сжигали на кострах. И большинство населения Европы верили в эту чушь, как сегодня верят в силу денег. Возможно через сотни лет над нами посмеются наши потомки (если, конечно, до этого мы не уничтожим планету) и очень удивятся, узнав что с помощью какой-то напечатанной бумажки их предков в свое время превратили в рабов, что мать и ребенок значили намного меньше, чем газ и нефть. Так что к каждому отрезку времени, исходя из уровня эволюции, применяли соответствующий той поре инструментарий порабощения, наказания и поощрения, политически и «законно» обманывая народы.
— Чувствуется, что вы в первую очередь правозащитник, плюс к этому еще и философ. Но если серьезно, то вы говорите о мозгах, желании, воли, но ведь лишь с этим инструментарием вряд ли получится обеспечить безопасность государства…
— Я так не думаю. Возьмем, к примеру, Армению, которая, по объективным и субъективным причинам, оказалась в не выгодном положении. Сегодня мировое армянство и мыслящие люди (если таковые остались) должны сплотились вокруг стратегических центров и действовать сообща. Вместо этого, наши невменяемые власти продолжают разваливать страну, применяя иные методы, чем экс-власти. Но в итоге -цель осталась прежней. Хотя существует много стратегических направлений, одно из которых точно не помешало бы сегодняшней Армении.
На фоне израильско- палестинской войны, мы видим, как объединяется мусульманский мир против евреев. Даже Эрдоган объявил Израиль — злом для мусульман. А его кровный брат Алиев открыто поддерживает данное зло. Скажу больше, он активно закупает оружие и боеприпасы, даже превратил две бывшие советские военные базы в израильские. В 44-дневной войне малая часть этого оружия была использована против армян, но ведь всем понятно, что оно изначально предназначалось для применения против Ирана. И судя по азербайджанской риторики данная тема пока не потеряла своей актуальности.
Куда смотрит весь мусульманский мир, арабские страны? Куда смотрит та же Турция или Россия? Почему молчат мусульманские страны, входящие в ОДКБ? Это ни то, чтобы двойные или тройные стандарты, это обыкновенное уродство! А сейчас представьте, что станет с руководством Азербайджана, если за их открытую поддержку Израилю, против него ополчится объединенный мусульманский мир… Что в таком случае предпримет Эрдоган?
Поверьте, вопросы возникнут и к нему. Для многих, возможно, это станет откровением, но неужели вы до сих пор верите, что в 90-е гг. в карабахской войне победило только оружие? Просто тогда в регионе Армения считалась самой влиятельной республикой, хотя в блокадные годы государство не имела даже денег. Сегодняшнему поколению трудно объяснить, что у Армении не было банковской системы с Европой, Америкой, она действовала только с Россией и то была временно закрыта российской стороной. В то время в международных структурах и военных подразделениях (разведка и т.д.) побеждали личности. Дела делались для результата, а не пиара, поэтому об этом никогда не говорили. В свое время президент Грузии Шеварднадзе даже просил у Армении военную помощь для стабилизации внутриполитической ситуации. Хорошо, что эту авантюру остановили. Поэтому я говорю, умы есть, осталось заиметь желание и волю.
— Я знаю , что в вашей копилке много подобных стратегических проектов…
— Ситуация в мире так стремительно меняется, что говорить о планах и проектах бессмысленно, мы работаем в онлайн режиме. Меня бесит, когда кто-то начинает говорить о конкретике. Вот бананы с наркотиками внутри и женские тампоны — это конкретика. Ведь есть и иные способы, и методы работы. Приходит время, когда ценности меняются. На первый план выступает интеллектуальный человеческий капитал. Сегодня у всех стран есть свои проблемы.
— Как и у маленькой Армении?
— Да, но сегодня все, в том числе и Армения, хотят вооружаться. Если сегодня объединить военный бюджет всех стран, то человечество сойдет с ума от количества вооружений, которое выпускается. Но настает время, когда маленьким государствам надо побеждать не вооружением, а своим влиянием. Иногда можно сделать так, чтобы оружие хозяев выстрелило в их же сторону.
— В 2020 году вы хотели за грабеж и уничтожение Армении подать иск против трех азербайджанских граждан, двое из которых были президентами Армении, а один и сейчас остается президентом Азербайджана. Что вы хотели этим показать?
— Очень трудно было представить такой плачевный конец Карабаха. Обиднее всего, что мы до сих пор не знаем идентичности всех армянских руководителей, даже веру. Армяне победили в первой карабахской войне, взяли земли, и покажите мне сегодня какую-либо международную норму, согласно которой определен срок и порядок возврата завоеванных территорий. Поэтому этот калейдоскоп действий, мне до сих пор не понятен. И возникает множество вопросов, кто враг и предатель. После более 30 тысяч жертв, сдачи тысячелетних земель своих предков, и выхода армянского населения с насиженных мест, эти уроды должны ответить сполна.
Если виновных не будет, то ответит народ. Это природная закономерность. Можно ради шутки попросить вас обратиться к Алиеву с просьбой наконец раскрыть имена продажных армянских шпионов или азербайджанских героев под армянскими фамилиями в Армении и Карабахе, потому что тенденция продолжается. Сегодня мы видим непонятные шаги невменяемых властей Армении. Не буду перечислять всего абсурда, укажу на последние друг друга взаимоисключающие шаги. Поймите наконец, вновь повторю, не может быть безопасность государства в руках одних стран или блоков, а экономика, финансы и банки — других.
— И в конце, я хочу спросить про разницу законного и нравственного обмана.
— За законный обман -поощряют, а за нравственный -обвиняют. Поэтому, прикрываясь законом, человечество как биоматериал — в матрице.
Նշում աղբյուրի մասին
Publication date supplied by the personal archive; it may differ from the original publication date.