ԱՌԱՍՊԵԼՆԵՐԻ ԺԱՄԱՆԱԿՆ ԱՆՑԵԼ Է
ВРЕМЯ МИФОВ ПРОШЛО.
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
10–15 տարի առաջ ԱՄՆ-ում ապրող ծանոթներիս հետ զրույցում հարցրի Ամերիկայի քաղաքական իրավիճակի և նոր նախագահի մասին։ Ինչ-որ մեկը, որն ինձ և իմ կյանքն ավելի լավ էր ճանաչում, լռեց, մյուսները պատասխանեցին. «Իսկ ի՞նչ կարող է նախագահը։ Նրան նշանակել են համաշխարհային առաջնորդները, նրանք էլ ղեկավարում են»։ Այն ժամանակ լռեցի, բայց արդեն կանխատեսում էի, թե ինչպես է զարգանալու իրավիճակը, և հետագայում բազմիցս այդ մասին խոսել եմ իմ հարցազրույցներում։ Իսկ բառացիորեն մի քանի օր առաջ մի շատ խոստումնալից երիտասարդ վրացի աշխարհաքաղաքագետ ինձ ասաց.
«Դուք կարծում եք՝ ամեն ինչ Թրամփից է կախված»։ Չեմ ուզում կրկնվել. Թրամփի մասին նախկինում արդեն շատ եմ գրել, նա իր շրջապատի և ժամանակի արդյունքն է, ուստի հիմա որոշեցի ընդհանուր իրավիճակի իմ տեսլականը ներկայացնել ինձ համար փոքր-ինչ անսովոր ձևով։ Սկզբում՝ մի քիչ պատմություն։ 1991 թվականին ԽՄԿԿ Կենտկոմի քաղբյուրոյի անդամ Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Յակովլևի և ֆրանսիական խոշորագույն արդյունաբերական «Պեշինե» ընկերության («Pechiney S.A.». դրա հետ են կապում այն սկանդալը, որի հետևանքով Ֆրանսիայի վարչապետն ինքն իրեն գնդակահարեց, կամ գուցե նրան գնդակահարեցին) ղեկավարի հետ հանդիպեցի «Ֆրանսիայի Մեծ Արևելք» մասոնական օթյակի ղեկավարին։
Հետաքրքիր, հարգալից զրույց եղավ (այն ժամանակ ընդամենը 30 տարեկան էի), նա ինձ գիրք նվիրեց… Ուղիղ 8 տարի անց Նյու Յորքում՝ այգու մոտ գտնվող ակումբում, տեղի ունեցավ իմ երկրորդ հանդիպումը «մեծ ծերունիների» հետ (նավթային ու ֆինանսական մագնատներ, օրինակ՝ ExxonMobil-ի սեփականատերերից մեկը. բոլորն արդեն 70-ն անց էին)՝ կապված Սադամ Հուսեյնի հետ։ Կառուցողական երկխոսություն եղավ, բաժանվեցինք բարեկամաբար։ Հասկացա, որ նրանց համար էլ եմ «անհարմար», ինչպես պետությունների «փոքր ղեկավարների» համար (լինեն Հայաստանը, Վրաստանը և այլն), քանի որ դեռ այն ժամանակ տեսնում էի, որ աշխարհն ընթանում է դեպի կործանում… Բայց ուզում եմ ասել, որ տարբերությունը հսկայական է.
«փոքր ղեկավարները», իշխանության գալով, շատ արագ սկսում են իրենց զգալ սեփական ժողովրդի տերերը, պետությունն իրենց սեփականությունը համարել, իսկ «ծերունիները», որոնք ավելի քան 100 տարի ֆինանսների միջոցով ղեկավարել են աշխարհը, մտավոր կարողություններ ունեցող, կիրթ մարդիկ են։ Ճիշտ է՝ և՛ նրանց, և՛ մյուսների համար երկարատև իշխանությունը տուրբուլենտություն է առաջացնում… Կարծում եմ՝ ամենաուժեղ հարվածը կստանա Ամերիկան (ոչ թե հարձակում կլինի նրա վրա, այլ խնդիրները ծնվել են ներսում՝ քաոս, անկայունություն, հակամարտություններ իսպանախոս պետությունների հետ. ես դրա մասին վաղուց եմ նախազգուշացրել ու գրել)։
Եվ թեև նրանք՝ «ծերունիները», ի տարբերություն «փոքրերի», երբեք ցույց չեն տվել, որ համաշխարհային առաջնորդներ են, հենց նրանք են աշխարհը հասցրել ներկա վիճակին՝ միջուկային պատերազմի սպառնալիքին, ընդ որում՝ շատ կարճ ժամկետում՝ ընդամենը 50 տարում։ Վերադառնանք ներկային։ Ոչ վաղ անցյալում զրույց ունեցա մի մարդու հետ, որին շատ եմ սիրում ու հարգում՝ իմ ընկերոջ հետ։ Նա երկար տարիներ ղեկավարել է ռազմավարական հետախուզությունը, որից հետո գլխավորել է աշխարհի ամենաուժեղ հատուկ ծառայություններից մեկը։ Նրան առաջարկեցի հանդիպել ԿՀՎ նախկին ղեկավարին, բայց ոչ Վաշինգտոնում, Մոսկվայում, Լոնդոնում և այլն, այլ Երևանի կենտրոնում՝ մի բաժակ սուրճի շուրջ, քննարկել անցյալում թույլ տրված սխալները և երիտասարդությանը ներկայացնել ապագայի իրենց տեսլականը, քանի որ, հաշվի առնելով նրանց հսկայական կյանքի և մասնագիտական փորձը, համոզված եմ՝ նրանք ավելի խորն են զգում մարդկության վրա կախված վտանգը։
Մի քանի շաբաթ առաջ այս գաղափարով կիսվեցի երիտասարդ վրացի աշխարհաքաղաքագետի հետ և առաջարկեցի այն հնչեցնել հարցազրույցում, բայց քանի որ հասկանում եմ, որ նրա ելույթը ուշանում է, որոշեցի երկու խոսքով պատմել, իսկ նա խոստացավ հարցազրույց տալ, երբ հանդիպման հարթակը պատրաստ լինի։ Ինչո՞ւ այս մասին պատմեցի հիմա։ «Համաշխարհային առաջնորդները», որոնք իրենց ֆինանսների շնորհիվ տասնամյակներ շարունակ թելադրել ու նշանակել են, այլևս չեն կարող վերահսկել իրավիճակը։ Առասպելների ժամանակն անցել է։ Պետք է հասկանանք, որ փոխվում են համաշխարհային համակարգը և մարդկանց մտածելակերպը. բազմաբևեռությունը պետք է կապված լինի ժողովուրդների (հոգևոր արժեքների և մշակույթի), ոչ թե պետության հետ։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
10-15 лет назад в разговоре со знакомыми, проживающими в США, я спросил о политической ситуации в Америке и новом президенте. Кто-то, кто знал мою жизнь и меня лучше, промолчал, другие ответили: » А что президент может? Его назначили мировые лидеры, они же и руководят». Я тогда промолчал, но уже предвидел, как будет развиваться ситуация, позже неоднократно говорил об этом в своих интервью. И, буквально несколько дней назад, один очень перспективный молодой грузинский геополитик сказал мне: » Вы думаете все зависит от Трампа!»
Не хочу повторяться, о Трампе я ранее уже много писал, он — продукт своего окружения и времени, поэтому сейчас решил несколько необычным для себя способом изложить видение ситуации в целом. Сначала немного истории. В 1991 г. вместе с членом Политбюро ЦК КПСС Александром Николаевичем Яковлевым и руководителем крупнейшей французской промышленой компании «Пешине» («Pechiney S.A.»; с ней связывают скандал, вследствие которого застрелился (а, может, застрелили) премьер-министр Франции) я встретился с руководителем масонской ложи » Великий Восток Франции», был интересный уважительный разговор (мне было тогда всего 30 лет), он подарил мне книгу… Ровно через 8 лет в Нью-Йорке (в клубе около парка) произошла моя вторая встреча с «великими стариками» (нефтяные и финансовые магнаты, например, один из владельцев Эксон Мобил (ExxonMobil Corpiration); всем им было уже за 70), связанная с Саддамом Хусейном, состоялся конструктивный диалог, расстались дружески.
Я понял, что и для них я тоже «неудобный», как и для «маленьких руководителей» государств (будь то Армения, Грузия и т.п.), так как уже в то время видел, что мир идет к разрушению… Но хочу сказать, что разница огромная: «маленькие руководители», придя к власти, очень быстро начинают ощущать себя хозяевами своего народа, государство считать своей собственностью, «старики» же, более 100 лет руководившие миром с помощью финансов, интеллектуальные интеллигентные люди. Правда, и для тех и других долгая власть дает турбулентность… думаю, самый сильный удар получит Америка (не нападение на нее, проблемы зародились внутри — хаос, нестабильность, конфликты с испаноязычными государствами.. я об этом давно предупреждал и писал).
И, хотя они («старики» , в отличие от » маленьких») никогда не показывали, что являются мировыми лидерами, именно они довели мир до современного состояния, до угрозы ядерной войны, причем за очень короткий срок — всего 50 лет. Вернемся в настоящее. Не так давно у меня был разговор с человеком, которого я очень люблю и уважаю, моим другом, он долгие годы руководил стратегической разведкой, после чего возглавил одну из сильнейших спецслужб мира. Я предложил ему встретиться с бывшим руководителем ЦРУ, но ни в Вашингтоне, ни в Москве, ни в Лондоне и т.п., а в центре Еревана за чашечкой кофе, обсудить какие в прошлом допущены ошибки и дать молодежи свое видение будущего, так как, учитывая огромный жизненный и профессиональный опыт, я уверен, они глубже чувствуют нависшую над человечеством опасность.
Пару недель назад я поделился этой идеей с молодым грузинским геополитиком и предложил озвучить ее в интервью, но, поскольку, понимаю, что его выступление опаздывает, решил в двух словах рассказать, а он обещал дать интервью, когда площадка для встречи будет готова. Почему я об этом рассказал сейчас? «Мировые лидеры», десятилетиями диктовавшие и назначавшие благодаря своим финансам, уже не могут контролировать ситуацию. Время мифов прошло. Мы должны понять, что меняется мировая система и менталитет людей; многополярность должна быть связана с народами (духовные ценности и культура), а не с государством.
Նշում աղբյուրի մասին
Publication date supplied by the personal archive; it may differ from the original publication date.