Արբակ Խաչատրյան. ինչպես հաղթել պետական ահաբեկչությանը
Арбак Хачатрян: Как победить государственный терроризм
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Անկախ իրավապաշտպան և աշխարհաքաղաքականության ոլորտի փորձագետ Արբակ Խաչատրյանը մեր թերթի մշտական մեկնաբանն է։ Նրա բոլոր մռայլ կանխատեսումներն իրականանում են՝ Ռուսաստանի՝ Վրաստանի, Ուկրաինայի և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների խնդիրների, ԻՊ-ի վտանգի, տնտեսական ճգնաժամի մասին. քաղաքակրթության բոլոր նշանակալի մարտահրավերների մասին նա նախազգուշացրել էր դրանց ի հայտ գալուց դեռ շատ առաջ։
Բայց Խաչատրյանը ոչ միայն կանխատեսում է, այլև չի դադարում կրկնել, որ այս մղձավանջից ելք կա։ Եվ այդ ելքն իր քարոզած «Ժողովրդական դիվանագիտության» սկզբունքների մեջ է։ Արբակ Խաչատրյանը երբեք անձնական անվտանգությունն ու հարմարավետությունը պետական շահերից վեր չի դասել։ Վլադիմիր Պուտինին ուղղված առաջին բաց նամակները նա գրել է դեռ 2003–2004 թվականներին, երբ ՌԴ մարդու իրավունքների լիազորի խորհրդականն էր։ «Շատ որոշումներ ընդունվում են փիառի համար և տալիս են ժամանակավոր, տեղային շահումներ։ Առկա են անհեռատես գործողություններ, որոնք ապագայում Ռուսաստանի համար միայն բացասական դեր են խաղալու… Կարծում եմ՝ նույն խնդիրները կլինեն նաև Ուկրաինայի հետ, որտեղ աստիճանաբար աճում են հակառուսական տրամադրությունները…»։ 2015 թվականի գարնանը, երբ ԻՊ-ն ու Նովոռոսիան արդեն իրականություն էին դարձել, Խաչատրյանը դեռ համոզում էր գիտակցել և վերացնել համաշխարհային չարիքի սկզբնապատճառը։
«2003 թվականին, երբ նախազգուշացնում էի Վրաստանի, Սիրիայի, Ուկրաինայի մասին, ծիծաղում էին։ Հիմա արդեն չեն ծիծաղում։ Բայց տեղի ունեցող թե՛ տեղային, թե՛ համաշխարհային ճգնաժամերի իրական պատճառներն էլ չեն լուծվում։ Եվ երբեք չեն լուծվի, քանի դեռ գործում է տնտեսության հին լիբերտարիանական մոդելը, քանի դեռ աշխարհը ղեկավարում է այսպես կոչված «ոսկե միլիարդը», իսկ այդ ընթացքում Երկրի բնակչության 70 տոկոսը սովի է մատնված։ Ռուսաստանի տնտեսությունը, բանկային ոլորտը, բոլորը ջանասեր աշակերտների պես հետևում են այս մոդելին։
Տնտեսությունը ամբողջ հասարակությանը, այլ ոչ թե «ընտրյալներին» ծառայելուն չվերաուղղորդելով՝ մենք շարունակելու ենք պարտություն կրել պարտության հետևից։ Կարևոր չէ գաղափարական բաղադրիչը՝ ԻՊ-ի սալաֆիզմը, Ուկրաինայում բանդերական ազգայնականությունը, թե Եմենում հութիները. կարևորն այն է, որ կուշտ ժողովուրդը չի տապալի իր իշխանությունը»։ Նույն ժամանակ՝ 2015 թվականի ապրիլին, երբ «ռուսն ու թուրքը» դեռ «հավերժ եղբայրներ» էին, Խաչատրյանը նախազգուշացնում էր. ««Թուրքական հոսքը», որը ռուսաստանցիներին ներկայացվում է որպես հսկայական հաղթանակ, իրականում դանդաղ գործողության ական է։
Այո՛, դա տնտեսական օգուտ է խոստանում։ Բայց հենց սա է շահամոլ գործարքարարի և պետական գործչի տարբերությունը. երկրորդը տեսնում է առաջիկա դրամական մուտքերից ավելի հեռուն»։ Ուստի զարմանալի չէ, որ Արբակ Շահումյանի Խաչատրյանին խնդրեցինք մեկնաբանել Հայաստանի վերջին թեժ իրադարձությունները։ — Երևանում տեղի ունեցողը զգուշորեն անվանեցիք «թեժ իրադարձություններ»։ Պաշտոնական Երևանը՝ ահաբեկչություն։ Բայց բարիկադների ո՞ր կողմում էր ահաբեկչությունը։ Մենք շատ լավ գիտենք, որ ահաբեկիչները զոհեր են փնտրում՝ անկախ տարիքից, սեռից ու ազգությունից, իսկ այս տղաները ոչ մի զոհ չէին ուզում, վտանգում էին միայն իրենց կյանքը՝ լիակատար անելանելիությունից գնալով այդ հուսահատ քայլին՝ միայն թե փոխեն երկրում աղետալի իրավիճակը։
— Նայեք. վերջին 20 տարիներին Հայաստանի պետական ապարատն աշխատել է միայն անձնական շահերով, «մի խումբ մարդիկ» հարստացել են, գումարները դուրս են բերվել արտասահման։ Արդյունքում աշխատանքային արտագաղթը կազմել է բնակչության 50 տոկոսը։ Իսկ մնացած 50 տոկոսը քարշ են տալիս խղճուկ գոյություն և գոյատևում միայն աշխատելու մեկնածների չնչին փոխանցումների շնորհիվ։ Մի՞թե պետությունը չէ պատասխանատու զանգվածային արտագաղթի, ընտանիքների քայքայման, աղքատության համար։ Պատկերացրեք՝ 150 միլիոնանոց Ռուսաստանից 70 միլիոն մարդ այլ երկրներ է մեկնում մշտական բնակության կամ աշխատանքի. ինչպե՞ս կանվանեիք դա թույլ տվածներին։
Առնվազն՝ ժողովրդի թշնամիներ։ Ուստի տեղի ունեցածի պատճառները սեփական ժողովրդի նկատմամբ պետական ահաբեկչության պետական քաղաքականության մեջ են։ Սա պետական ահաբեկչություն է, քանի որ պետական ապարատը սեփական ժողովրդից պաշտպանված է և՛ նյութապես՝ արտասահմանյան հաշիվներով ու անշարժ գույքով, և՛ այսպես կոչված օրենքով։ 20 տարի կառավարությունը ժողովրդին վերաբերվում է որպես իրավազուրկ ստրուկների, և ստացան ստրուկների ապստամբություն, որովհետև հայ ժողովուրդը ստրուկ չէ ու երբեք չի եղել, իսկ Հայաստանը ժամանակակից «Հռոմեական կայսրությունների» հումքային կցորդը չէ։
Բայց Հայաստանի կառավարությունը, երևի, պատմությունը չի հիշում, եթե կարծում է, թե երբ «Արևմուտքը» փորձում է ստրկացնել «երրորդ աշխարհը», իրենք կարող են վերցնել ու անպատիժ ստրկացնել սեփական ժողովրդին։ — Բայց այստեղ ձեռք է դրել ոչ միայն «Արևմուտքը». լսվում էին նաև հակառուսական հռետորաբանություն և «երևանյան Մայդանի» սպասումներ։ — Հայաստանը Ուկրաինա չէ, նա «գունավոր» հեղափոխություն չի ուզում. եթե ուզենային, վաղուց արդեն կրակը բորբոքված կլիներ։ Բայց չի կարելի ժխտել, որ մեկ նմանություն կա՝ Կրեմլի և նրա նշանակած փոխարքաների անփոփոխ քաղաքականությունը ԽՍՀՄ-ի քայքայումից ի վեր։
Որոշ պետական գործիչներ ոչ միայն աչք էին փակում, այլև այն փոխարքաների հանցակիցներն էին, որոնք հափշտակում էին գույքն ու հսկայական գումարները, թաքցնում դրանք Ամերիկայի և Արևմուտքի վերահսկողության տակ գտնվող հաշիվներում (օֆշորները նույնպես նրանց վերահսկողության տակ են)։ Օրինակ՝ վերջին 20 տարիներին Ուկրաինա հարյուրավոր միլիարդ դոլարներ էին գնում, բայց դրանք չէին հասնում ո՛չ Ղրիմ, ո՛չ Դոնբաս, ո՛չ Ուկրաինայի բնակչությանը, այլ նստում էին անձնական հաշիվներին։ Սա սովորական գողություն չէ. երբ ժամանակը գալիս է, դա օգտագործվում է քաղաքական և ռազմավարական նպատակներով։
Այդ հաշիվները դառնում են Ռուսաստանի դեմ կառավարման լծակներ։ Եվ այսօր այն մարդիկ, որոնք իբր քաղաքական գործիչներ էին և վաստակում էին Ռուսաստանի հաշվին, դառնում են նրա առաջին թշնամիները։ Մի քանի օր առաջ ինձ զանգահարել էին Կալիֆոռնիայի հայերը։ Պատմեցին, որ Հայաստանի դեսպանատան մոտ ցույց է ընթանում Հայաստանի նախագահի դեմ, շատ մարդիկ կան՝ պաստառներով… Հարցնում եմ նրանց. այս 20 տարիների ընթացքում գոնե մեկ անգամ պաշտոնապես դիմե՞լ եք ԱՄՆ հարկային ծառայությանը կամ ՀԴԲ-ին՝ որտեղի՞ց են Հայաստանի պաշտոնյաների, ղեկավարների ու պատգամավորների հարյուրավոր միլիոնները, որոնք պահում են ամերիկյան բանկերի հաշիվներում։
Տասնյակ միլիոններ արժեցող առանձնատներ են գնում։ Ստուգել և այդ գումարները վերադարձնել հայ ժողովրդին։ Այդ ժամանակ կտեսնեինք, թե ինչ տեղի կունենա, երբ դա անձամբ նրանց դիպչի։ Եվ առավել ևս զարմանալի է՝ հանրահայտ է, բայց ոչ ոքի չի «լարում», որ Հայաստանի որոշ նախկին ղեկավարներ ռուսական ձեռնարկությունների բաժնետոմսեր ունեն։ Ահա այսպիսի հավելում թոշակին… Թեև ի՞նչ խոսենք. Ռուսաստանից էլ են հսկայական գումարներ դուրս բերվել։ Երբևէ ԱՄՆ-ը կամ Արևմուտքը հետաքրքրվե՞լ են այդ միջոցների ծագմամբ և հայտնել Ռուսաստանի իրավասու մարմիններին։
Իսկ այս ամենը լծակներ են, որոնք հետո օգտագործվում են քաղաքականության մեջ։ — Այո՛, բայց ինչպե՞ս օգտագործել այդ լծակները բարիքի համար, ինչպե՞ս կարելի է ֆինանսական հոսքերը բացահայտելով կանգնեցնել համաշխարհային պատերազմներն ու ահաբեկչությունը։ Եվ ո՞վ կկարողանա, և գլխավորը՝ կցանկանա դա անել։ — Թեկուզ երկչոտ ու անվստահ, բայց վերջին շրջանում աշխարհում արդեն սկսում են խոսել պատերազմների և ահաբեկչության ֆինանսական հետքի մասին։ Նախկինում դա անհնար էր. ո՛չ Նյուրնբերգում, ո՛չ Հաագայում նույնիսկ չէին փորձում պատասխանատվության կանչել նրանց, ովքեր, օրինակ, ֆինանսավորել էին նացիզմը և Երրորդ ռայխը։
Քանի դեռ տարբեր մակարդակների՝ փոքր պետություններից մինչև համաշխարհային մասշտաբի այս տիկնիկավարները ղեկավարելու և հարստանալու են, պատերազմներն ու ահաբեկչությունը շարունակվելու են։ Եվ կարևոր չէ, թե ինչպես դրանք կներկայացվեն՝ ազգային, կրոնական հողի վրա, թե տարածքային սահմանները փոխելու համար։ Չեմ ուզում կրկին գուշակի դերում հանդես գալ, բայց ինքներդ տեսնում եք՝ հիմա աշխարհաքաղաքական գործընթացները սրընթաց են ընթանում։ Եթե հիմա չկոտրենք պետական ահաբեկչության այս հանցավոր միջազգային համակարգը, շուտով ամբողջ աշխարհը կբռնկվի, աշխարհում հանգիստ անկյուններ չեն մնա։
Թվում է՝ նրանք գիտակցաբար գնում են Երկրի բնակչության ոչնչացմանը կամ թվի կրճատմանը։ Բայց ի՞նչ պետք է անել՝ կանգնեցնելու այս արյունոտ, բարբարոսական խրախճանքը։ Այս պարզ բաղադրատոմսը բազմիցս հնչեցրել եմ ձեր թերթում. «Այն ամենը, ինչ գողացվել է ժողովրդից, վերադարձնել ժողովրդին։ Եվ այս հանցավոր ֆինանսական համակարգի բոլոր ստեղծողների ու իրականացնողների պարտադիր հրապարակային ապաշխարություն։ Հետո ներելու ենք բոլոր վարկերը, որոնք տրվել են փոքր բիզնես ստեղծելու և սովորական մարդու ընտանիքի գոյատևման համար։ Պետության՝ թե՛ Հայաստանի, թե՛, ի դեպ, ՌԴ-ի նոր ֆինանսատնտեսական ռազմավարության սկզբունքը շատ պարզ է և վաղուց հայտնի՝ պետությունը մարդու համար, ոչ թե մարդը պետության համար։
Այն մասին, որ հասարակ ժողովուրդը կաջակցի նոր ընթացքին, խոսելու կարիք էլ չկա»։ Դեռ քանի՞ ահաբեկչություն պետք է տեղի ունենա, որպեսզի քաղաքակիրթ աշխարհը վերջապես հասկանա՝ ինչ պետք է անել։ — Առայժմ տեսնում ենք ճիշտ հակառակ գործողությունները. Ստամբուլի օդանավակայանում ահաբեկչության հաջորդ օրը ռուսաստանցիների համար բացում են թուրքական զբոսաշրջային ուղղությունը։ — Թուրքիայի ներկայիս ղեկավարության հետ բարեկամական գրկախառնությունների վտանգի մասին բազմիցս արտահայտվել եմ։ Բայց այս իրավիճակում Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Պուտինի կողմից տեսնում եմ բավական պրագմատիկ աշխարհաքաղաքական քայլ՝ օգտվել Ամերիկայի և ՆԱՏՕ-ի՝ Թուրքիայում թույլ տված սխալներից և փորձել ներսից խարխլել հյուսիսատլանտյան դաշինքը։
Չէ՞ որ Թուրքիան սպառազինությամբ և թվաքանակով ՆԱՏՕ-ի ամենահզոր անդամն է Եվրոպայում։ Եվ սա շատ ճիշտ քայլ է. հենց ՆԱՏՕ-ն՝ ԱՄՆ-ի մասնակցությամբ, իհարկե, անտաղանդ կերպով ձախողեց միասնական համաշխարհային հակաահաբեկչական ճակատի ստեղծումը։ Ավելին՝ ՆԱՏՕ-ի ամբողջ արյունոտ պատմությունը այս կազմակերպությանը դնում է պետական ահաբեկիչների առաջին շարքերում։ Հարավսլավիայի, Իրաքի և Լիբիայի գորգային ռմբակոծություններով, ոչ թե նույնիսկ քաղաքների, այլ ամբողջ երկրների անիմաստ ոչնչացմամբ նրանք ոչ թե պայքարում էին ահաբեկչության դեմ, այլ միայն նպաստում դրա տարածմանը։
Այնպես որ եկել է նոր, թեկուզ առաջին հայացքից անսպասելի դաշինքների ժամանակը։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Независимый правозащитник и эксперт в области геополитики Арбак Хачатрян - постоянный комментатор нашей газеты. Все его мрачные прогнозы сбываются – о проблемах во взаимоотношениях России с Грузией, Украиной и Турцией, об опасности ИГИЛ, об экономическом кризисе – обо всех значимых вызовах цивилизации он предупреждал задолго до их появления.
Но Хачатрян не только предсказывает, он не перестаёт повторять, что выход из этого кошмара есть. И выход этот - в пропагандируемых им принципах «Народной дипломатии». Арбак Хачатрян никогда не ставил личную безопасность и комфорт выше государственных интересов. Первые открытые письма Владимиру Путину он написал ещё в 2003-04 годах, когда был Советником Уполномоченного по правам человека в РФ: «Много решений принимаются для пиара и дают временные, локальные выигрыши. Налицо недальновидные действия, которые в будущем будут играть только отрицательную роль для России…Думаю, что будут такие же проблемы и с Украиной, где постепенно нарастают антироссийские настроения…» Весной 2015 года, когда уже ИГИЛ и Новороссия стали данностью, Хачатрян всё ещё убеждает осознать и убрать первопричину мирового зла: «В 2003 году, когда я предупреждал о Грузии, Сирии, Украине – смеялись.
Сейчас уже не смеются. Но и истинные причины происходящих и локальных и мировых кризисов не решаются. И никогда не решится, пока действует старая либертарианская модель экономики, пока миром заправляет так называемый «золотой миллиард», а 70% населения земли тем временем голодают. Российская экономика, банковская сфера, все, как прилежные ученики следуют этой модели. Не переориентировав экономику на служение всему обществу, а не «избранным», мы так и будем терпеть поражение за поражением. Не важно, какая идеологическая составляющая – салафизм ИГИЛ, бендеровский национализм на Украине или хуситы в Йемене, важно, что сытый народ не будет свергать свою власть».
Тогда же, в апреле 2015, когда «русский с турком» ещё были «братья навек», Хачатрян предупреждал: « Турецкий поток », который преподносится россиянам как огромная победа, на самом деле мина замедленного действия. Да, это сулит экономическую выгоду. Но в том и разница между делягой и государственным деятелем, что второй смотрит дальше ближайших денежных поступлений». Поэтому неудивительно, что мы попросили Арбака Шаумяновича прокомментировать последние горячие события в Армении : - Вы аккуратно назвали происходящее в Ереване «горячими событиями».
Официальный Ереван – терроризмом. Вот только с какой стороны баррикад был терроризм? Мы отлично знаем, что террористы ищут жертвы, невзирая на возраст, пол, национальность, а эти ребята не хотели никаких жертв, рисковали только своей жизнью, пойдя от полной безысходности на этот отчаянный шаг, лишь бы изменить катастрофическую ситуацию в стране. - Посмотрите, последние 20 лет государственный аппарат Армении работал только в личных интересах, «кучка людей» обогащалась, деньги вывозились за границу.
В результате трудовая эмиграция составила 50% населения! А оставшиеся 50% влачат жалкое существование и выживают только благодаря копеечным переводам от уехавших на заработки. Разве не государство отвечает за массовую эмиграцию, разрушение семей, нищету? Представьте, из 150-миллионной России 70 миллионов человек уезжает в другие страны на ПМЖ или заработки - как бы вы назвали допустивших такое? Как минимум, врагами народа! Поэтому причины произошедшего – в государственной политике государственного террора по отношению к собственному народу.
Это терроризм государственный, потому что госаппарат защищён от своего народа и материально (счета и недвижимость за рубежом) и, так называемым, законом. 20 лет правительство относится к народу как к бесправным рабам вот и получили восстание рабов, потому что армянский народ не рабы и никогда ими не были, а Армения – не сырьевой придаток современных «Римских империй». Но правительство Армении, видимо, не помнит историю, раз думает, что если «Запад» пытается поработить «третий мир», то им можно взять и безнаказанно поработить собственный народ. - Ну не только «Запад» приложил здесь руку, слышна была и антироссийская риторика и ожидание «ереванского Майдана». - Армения не Украина, она не хочет «цветную» революцию, если бы хотели – давно бы уже полыхало.
Но нельзя отрицать, что одно сходство есть - это неизменная политика Кремля и назначенных ими наместников со времён разрушения СССР. Некоторые государственные деятели не только закрывали глаза, но и были сообщниками наместников, хапавших имущество и огромные деньги, прятавших их на счетах, подконтрольных Америке и Западу (офшоры тоже под их контролем). К примеру, за последние 20 лет в Украину шли сотни миллиардов долларов, но они не попадали ни в Крым, ни на Донбасс, ни населению Украины, а оседали на личных счетах.
Это не простое воровство; когда приходит время, это используется в политических и стратегических целях. Эти счета становятся рычагом управления против России. И сегодня те люди, которые, вроде, были политическими деятелями и зарабатывали за счёт России, становятся её первыми врагами. Несколько дней назад мне звонили армяне из Калифорнии. Рассказали, что у посольства Армении идёт демонстрация против президента Армении, очень много народа, с плакатами… Я их спрашиваю: хоть раз за эти 20 лет вы официально обратились в налоговую службу США или ФБР - откуда у чиновников, правителей, депутатов из Армении сотни миллионов, которые они держат на счетах в американских банках?
Покупают особняки стоимостью десятки миллионов? Проверить и вернуть эти деньги армянскому народу. И тогда мы посмотрели бы, что произойдёт, когда их коснётся лично. И уж совсем удивительно, что общеизвестно, но никого это не «напрягает», что некоторые бывшие руководители Армении владеют акциями российских предприятий. Вот такая вот прибавка к пенсии… Хотя, что говорить - и из России также были вывезены огромные суммы. Когда-нибудь США или Запад интересовались происхождением этих средств и сообщили компетентным органам России?
А это все - рычаги, которые потом используются в политике. - Да, но как эти рычаги использовать во благо, как, распутывая финансовые потоки, можно остановить мировые войны и терроризм? И кто сможет и, главное, захочет это сделать? - Пусть робко и несмело, но в последнее время в мире уже начинают говорить про финансовый след войн и терроризм а. Раньше это было невозможно – ни в Нюрнберге, ни в Гааге даже не пытались призвать к ответственности тех, кто, например, финансировал нацизм и Третий рейх.
Пока эти кукловоды разного уровня, от маленьких государств до мирового масштаба, будут руководить и наживаться, будут войны и террор. И не важно, как они будут преподноситься: на национальной почве, религиозной или за изменение территориальных границ. Я не хочу выступать опять в роли оракула, но вы же сами видите - сейчас геополитические процессы несутся вскачь! Если мы сейчас не сломаем эту преступную международную систему государственного терроризма, то вскоре загорится уже весь мир, не останется в мире тихих уголков.
Кажется, что они сознательно идут на уничтожение или сокращение численности населения Земли. Но что надо сделать, чтобы остановить это кровавое, варварское пиршество? Это простой рецепт я уже не раз озвучивал в вашей газете: «Всё, что было наворовано у народа, вернуть народу . И обязательно публичное покаяние от всех создателей и исполнителей этой преступной финансовой системы. Потом амнистируем все кредиты , которые выдавались на создание малого бизнеса и выживание семьи простого человека. Принцип новой финансово-экономической стратегии государства – что Армении, что, кстати, и РФ, очень простой и давно известный: государство для человека , а не человек для государства.
О том, что простой народ поддержит новый курс, нечего и говорить». Сколько ещё должно случиться терактов, чтобы цивилизованный мир наконец-то понял, что надо делать? - Мы пока видим прямо противоположные действия – на следующий день после теракта в стамбульском аэропорту россиянам открывают турецкое туристическое направление. - Про опасность дружеских объятий с нынешним руководством Турции я уже неоднократно высказывался. Но в данной ситуации, со стороны Владимира Владимировича Путина я вижу весьма прагматичный геополитический шаг – воспользоваться ошибками Америки и НАТО в Турции и попробовать расшатать североатлантический альянс изнутри.
Ведь Турция - самый мощный по вооружению и по численности член НАТО в Европе . И это очень правильный шаг – именно НАТО (при участии США, разумеется) бездарно провалило создание единого мирового антитеррористического фронта. Мало того, вся кровавая история НАТО ставит эту организацию в первых рядах государственных террористов. Ковровыми бомбардировками Югославии, Ирака, Ливии, бессмысленным уничтожением даже не городов, а целых стран, они не боролись против терроризма, а только способствовали его распространению.
Так что пришло время новых, хоть и на первый взгляд, неожиданных, альянсов.
Նշում աղբյուրի մասին
Дата подтверждена в архиве издателя; часть отдельных страниц недоступна через исследовательский браузер.