Արբակ Խաչատրյանի դիմումը ՀՀ Գերագույն դատարանի նախագահին
Обращение Арбака Хачатряна к Председателю Верховного суда РА
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Ելենա Յուրևնայի հետ միասին դիմում եմ Ձեզ՝ որպես դատարանի նախագահ, քանի որ մեր ընտանիքի հետ պատահած և ավելի քան 30 տարի շարունակվող պատմությունը կապված է ինձ, իմ քաղաքական գործունեությանը՝ Լեռնային Ղարաբաղին, Վրաստանի պատերազմին և այլն, հիմա մանրամասների մեջ չեմ մտնի, և ինքնաբերաբար՝ պետության երեք նախկին ղեկավարների գործողություններին և ներկայիս ղեկավարության անհասկանալի «լռությանը»։ Հայաստանում իմ գործունեությունը համընկել է Հանրապետության՝ որպես անկախ պետության կայացման շրջանին․ չկար ո՛չ բանկային համակարգ, ո՛չ թղթակցային հաշիվ, ո՛չ տեխնիկա․ էներգետիկ ճգնաժամ, ցուրտ ու սով։
Հայաստանում սովի ժամանակ վրացի ընկերներս իրենց անձեռնմխելի հացի պահուստը տվեցին, Եվրոպայից հատուկ տեխնիկայով օգնեցին… Երբ սկսվեց հարձակումը ընտանիքիս վրա, ինձ կապում էին ինչ-որ «ՎԷՄ»-ի հետ (? Վահան Շիրխանյան և ռազմարդյունաբերական համալիր)։ Ձերբակալությունից հետո քննիչ Անդրոնիկ Միրզայանը իմ և Վ. Շիրխանյանի միջև առերեսում կազմակերպեց՝ 1994 թվականին։ Եվրոպական ընկերության ներկայացուցիչները եկան պաշտոնական փաստաթղթերով և ցուցմունք տվեցին, որ «Բոինգներն» ու հատուկ տեխնիկան մատակարարել են իմ պատվերով, ես եմ վճարել, պետությունը փող չի տվել։
Շիրխանյանը ցուցմունք տվեց, որ պետությունն ինձ պարտք է մնացել 4.5 միլիոն ԱՄՆ դոլար՝ պատկերացրեք, այն ժամանակ։ Ամեն ինչ արձանագրվել էր, ստորագրվել երկու կողմերի և քննիչի կողմից։ Դատարանում Կենտրոնական բանկի ղեկավարի տեղակալը հաստատեց, որ այդ ժամանակ թղթակցային հաշիվ չկար, հետևաբար՝ պետությունը հատուկ տեխնիկայի համար չէր վճարել։ Դատական գործընթացի նյութերը հետագայում այրվեցին՝ իբր դատարանի շենքի հրդեհի ժամանակ արխիվը վառվել էր, բայց կարծում եմ՝ այս հայտնի եվրոպական ընկերություններին առնչվող փաստաթղթերն այսօր էլ Ազգային անվտանգության շենքում են, և իմ ու Շիրխանյանի ցուցմունքները նույնպես գրանցում էին… Պատշաճությունից ելնելով՝ նախկինում երբեք չեմ խոսել այդ մասին և հասկանում եմ, որ փաստաթղթերը գաղտնիության նշում են կրում, բայց հասկացեք՝ ճշմարտությունն ամեն դեպքում բացվելու է…
Պատվերներ կատարում էին այն ժամանակ և կատարում են հիմա, բայց այդ ժամանակ մարդիկ՝ դատախազներն ու դատավորները, ավելի արժանավոր էին, քան հիմա․ անհերքելի ապացույցները չէին անտեսում։ Օրինակ՝ դատական նիստում դատախազը՝ մեղադրողը (!), չնայած Վազգենից և նախագահից վախին, դահլիճում բազմաթիվ վկաների ներկայությամբ պաշտպանության փոխնախարար Վ. Շիրխանյանին առերեսման արդյունքներով հարցրեց․ «Ինչ է՝ չե՞ք վերադարձրել Արբակին այն փողը, որը նա վճարել է եվրոպական ընկերությանը»։ Հասկանալով, որ հետագա քննարկումը կարող է նրան վնասել՝ դիմեցի դատախազին և դատավորներին ու ասացի․ «Ավելի լավ է լռեք, թե չէ ձեզ էլ կձերբակալեն»։ Սա լսել են դահլիճում ներկա բոլորը…
Բայց չեմ հասկանում՝ ինչու հիմա՝ ներկա պահին, հինգ դատական ատյաններից ոչ մեկը չի բարեհաճել ուսումնասիրել ու քննել գործը՝ ըստ էության սահմանափակվելով ձևական պատասխաններով։ Սա ի՞նչ է։ Լուռ կոծկո՞ւմ։
Շատ եմ մտածել՝ ինչու այն ժամանակվա ղեկավարությունը՝ «հատուկ հանձնարարություն» տված նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, Վազգենն ու մյուսները, որոշեց ինձ ոչնչացնել… Գուցե պատճառը նախանձն էր․ ես անուն ունեի միջազգային քաղաքական շրջանակներում և ավելի մեծ միջոցներ, քան նրանք՝ չնայած նրանց պաշտոններին։ 32 տարեկանում ինձ առաջարկում էին ՀՀ վարչապետի պաշտոնը, բայց հրաժարվեցի․ պաշտոններն ինձ չէին հետաքրքրում։ Հայաստանում նախագահի խորհրդական էի, Ռուսաստանում՝ մարդու իրավունքների պաշտպանի խորհրդական՝ օգնելու ավելի մեծ հնարավորություններ ունենալու համար․ մի պետությունն ինձ համար Հայրենիքն է, մյուսը՝ Մայր հայրենիքը։
Բայց հիմա այլ կերպ եմ մտածում․ եթե իշխանությունը փոխվի, և ես ստանձնեմ ղեկավարումը, առաջին քայլս կլինի հրահանգներ կատարած դատավորների ու դատախազների նկատմամբ քննությունն ու պատիժը։ Շատ եմ ուզում նրանց՝ նախևառաջ գործը «քննած» հինգ դատավորներին, այսպես կոչված Թեմիսի ներկայացուցիչներին, հարցնել․ «Ինչո՞ւ այդպես վարվեցիք։ Չգիտենալո՞ւց, թե՞ հրահանգ էին կատարում՝ իմանալով, որ փրկել եմ Հայաստանը և «մութ տարիներին» նրանց ծնողներին հաց տվել»։ Եթե երկրորդն է, այդպիսի «մորեխներն» անգամ սերունդ ունենալ չպետք է կարողանան… Գիտեք՝ ընտանիքիս վրա հարձակվածներին Աստված պատժեց․ հինգին գնդակահարեցին՝ Վազգենին, ռազմական ոստիկանության ղեկավարներին․ մյուսները բանտում փտեցին, մահացան, կամ նրանց երեխաները քաղցկեղով հիվանդացան… Ճիշտ է՝ երկուսը մնացել են․ երկուսն էլ պնդում են՝ մեղավոր չեն, մեղքը «նետում» են միմյանց, Վազգենի վրա։
Կարող եք նրանց կանչել և ինքներդ հարցաքննել պետության նախկին առաջին դեմքերին՝ երկրորդ ու երրորդ նախագահներին։ Բայց, անկեղծ ասած, Ձեզ չեմ դիմում որոշման համար, չեմ կարծում՝ կարող եք ինչ-որ բան փոխել… Նախորդ ատյաններն արդեն ամեն ինչ ցույց տվեցին։ Դատարանը քաղաքացիների պաշտպանության միակ ատյանն է․ ըստ օրենքի՝ պետք է լսի երկու կողմերին և որոշում կայացնի ներքին համոզմունքով… Ի՞նչ ներքին համոզմունք։ Ոչ մի վկա չի կանչվել… Չգիտեմ՝ ինչպես եք պատասխանելու, եթե իմ պատմությունը բացվի։ Որպես հաջորդ քայլ՝ մտադիր եմ դիմել Միջազգային քրեական դատարանի գլխավոր դատախազին՝ Հայաստանը չէ՞ որ ՄՔԴ-ին միացել է 2024 թվականին, որպեսզի, ստանալով երեք նախագահների առնչության և այն մասին բոլոր փաստաթղթերը, թե ինչպես է Հայաստանի ԱԱԾ-ն Ռուսաստանի ԱԴԾ-ին խնդրել մեկուսացնել ինձ՝ որպես միջազգային ահաբեկիչների հանցակից, և այլն, նա Հայաստանում քննություն սկսի… Շատ եմ ուզում, որ բոլոր մեղավորները պատասխանատվության ենթարկվեն, քանի որ համոզված եմ՝ Հայաստանը կկործանվի, եթե այսպիսի «շնագայլերը» մնան նրա ներսում։
Մի անգամ հարցրին՝ ինչու եմ այդքան կտրուկ, երբեմն նույնիսկ կոպիտ գրում… Հիմա հասկացա՝ հենց այս այլանդակներն են պատասխանատու այդքան երիտասարդների մահվան և մարդկության՝ ոչնչացման եզրին լինելու համար։ Մեղավորը հենց շքախումբն ու շրջապատն են՝ նման դատախազներ, դատավորներ և այլք՝ անկախ երկրից, Հայաստանի պես փոքրից, թե ԱՄՆ-ի պես գերտերությունից։ Հենց նրանց պատճառով նշանակված կամ զանգվածների՝ ոչ թե ժողովրդի, կողմից ընտրված առաջին դեմքերն իրենց տարածքում «աստվածներ» են համարում։ Կարծում եմ՝ կարդացել եք իմ հոդվածները և գիտեք, որ այն ամենը, ինչ կանխատեսել եմ՝ Լեռնային Ղարաբաղը, Ուկրաինան՝ որպես աշխարհի վերաբաժանման ու երրորդ համաշխարհային պատերազմի հրահրիչ, միջուկային պատերազմի սպառնալիքը, Իսրայել–Պաղեստինը, ԱՄՆ–Վենեսուելա–իսպանախոս պետությունների հակամարտությունը և այլ դեպքեր, իրականանում են։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Обращаюсь к Вам как Председателю суда вместе с Еленой Юрьевной, так как история, произошедшая с нашей семьей и продолжающаяся уже более 30 лет, связана со мной, с моей политической деятельностью (с Нагорным Карабахом, войной в Грузии и т.д., не буду сейчас углубляться в подробности) и автоматически с действиями трех бывших руководителей государства и «молчания», непонятно почему, действующего руководства. Моя деятельность в Армении пришлась на период становления Республики как независимого государства: не было ни банковской системы, ни корсчета, ни техники, энергетический кризис, холод и голод.
Мои грузинские друзья отдали во время голода в Армении свой неприкосновенный запас хлеба, из Европы помогли тогда спецтехникой… Когда началось нападение на мою семью меня связывали с каким-то «ВЭМом» (? Ширханян Ваган и военно-промышленный комплекс); после ареста следователь Мирзаян Андроник организовал очную ставку (1994г.) между мной и В.Ширханяном. Приехали представители европейской фирмы с официальными документами и дали показания, что «Боинги» и спецтехнику они поставили по моему заказу, оплатил тоже я, государство денег не давало.
Ширханян показал, что государство осталось должно мне 4,5 млн долл. США (представляете, в то время). Все это было зафиксировано в протоколе, подписано обеими сторонами и следователем. Во время суда заместитель руководителя Центробанка подтвердил, что корсчета в то время не было, соответственно, государство не оплачивало спецтехнику. Материалы судебного процесса впоследствии были сожжены (якобы во время пожара в здании суда сгорел архив), но, я думаю, что документы, связанные с этими знаменитыми европейскими фирмами, и сейчас находятся в здании Национальной безопасности, и мои и Ширханяна показания тоже записывали… Я из порядочности раньше об этом никогда не говорил и понимаю, что на документах стоит гриф секретности, но, поймите, правда все равно откроется…
Заказы исполнялись тогда и исполняются сейчас, но люди — прокуроры и судьи – в то время были более достойные, чем сейчас, не игнорировали неопровержимые доказательства. Так, например, во время судебного заседания прокурор — обвинитель(!), несмотря на страх перед Вазгеном и президентом, при большом количестве свидетелей в зале задал вопрос заместителю министра обороны В.Ширханяну (по результатам очной ставки): «Вы что не вернули Арбаку деньги, которые он оплатил европейской компании?» Я, понимая, что дальнейшее обсуждение может ему навредить, обращаясь к прокурору и судьям сказал: «Лучше молчите, а то и вас арестуют». Это слышали все присутствовавшие в зале…
Но мне непонятно, почему сейчас, в настоящее время, ни одна из пяти судебных инстанций не удосужилась изучить и рассмотреть дело, а отделывались, по сути, отписками? Что это? Молчаливое укрывательство?
Я много думал о том, почему тогдашнее руководство (президент Левон Тер-Петросян, отдавший «особое поручение», Вазген и др.) приняло решение меня уничтожить… возможно, причина — зависть, что я имел имя в международных политических кругах и больший, чем у них (несмотря на должности) ресурс. В 32 года мне предлагали должность Премьер-министра Республики Армения, но я отказался, меня не интересовали должности. А Советником Президента в Армении и Советником Уполномоченного по правам человека в России я был для того, чтобы иметь больше возможностей помогать, ведь одно государство для меня Отечество, а второе — Родина.
Но сейчас я думаю уже иначе: если власть поменяется, и я приду к руководству, первое что сделаю — расследование и наказание в отношении судей и прокуроров, которые выполняли указания. Очень хочу задать им (в первую очередь тем пяти судьям, так называемым, представителям Фемиды, что «рассматривали» дело) вопрос: «Почему так поступили? По незнанию или выполняли указание, несмотря на то, что знали, что я спас Армению и в «темные годы» их родителей хлебом кормил?» Если второе, то такая «саранча» даже потомства иметь не должна… Знаете, тех, кто напал на мою семью, Бог наказал: пятерых расстреляли (Вазген, руководители военной полиции), остальные в тюрьме гнили, умерли или их дети раком болели…пара, правда, остались, оба утверждают, что не виноваты, «бросают» вину друг на друга, на Вазгена; Вы можете их вызвать, сами допросить бывших первых лиц государства – второго и третьего президентов.
Но, честно говоря, я обращаюсь к Вам не за решением, не думаю, что Вы можете что-то изменить… Предыдущие инстанции уже все показали. Суд — единственная инстанция для защиты граждан, в соответствии с законом он должен выслушать обе стороны и принимать решение на основании внутреннего убеждения… какое внутреннее убеждение!? Ни один свидетель не был вызван… Не знаю, как будете отвечать, если откроется моя история. Следующим шагом я намерен обратиться к Главному прокурору Международного уголовного суда (Армения ведь вошла в МУС в 2024г), чтобы он, получив все документы о причастности трех президентов, о том, как как армянская Служба нацбезопасности просила российский ФСБ изолировать меня как пособника международных террористов и т.д., начал расследование в Армении… Очень хочу, чтобы все виновные были привлечены к ответственности, так как уверен, что Армения уничтожится, если такие «шакалы» в ней останутся.
Меня как-то спросили, почему я так резко, порой, даже грубо пишу… я сейчас понял, что именно эти уроды ответственны за то, что столько молодых ребят умирает и все человечество на грани уничтожения, именно свита-окружение, такие прокуроры, судьи и др. виновны (не имеет значения в какой стране: маленькой как, например, Армения или супердержаве, как США), именно из-за них назначенные или избранные массой (не народом) первые лица считают себя «богами» на своей территории. Думаю, Вы читали мои статьи и знаете, что все, что я предвидел (Нагорный Карабах, Украина -триггер передела мира и третьей мировой войны, угроза ядерной войны, Израиль-Палестина, конфликт США-Венесуэла-испаноязычные государства и др.), сбывается.
Նշում աղբյուրի մասին
Publication date supplied by the personal archive; it may differ from the original publication date.