Пусть укрепляют собственную безопасность, а не ищут виновных и кричат: «Почему вы нас убиваете?» — Арбак Хачатрян
Թող սեփական անվտանգությունն ուժեղացնեն, ոչ թե մեղավորներ փնտրեն ու գոռան՝ ինչո՞ւ եք մեզ կոտորում. Արբակ Խաչատրյան
Читать на сайте издателяПеревод с помощью ИИ. Ниже доступен оригинал для сравнения.
Собеседник «Первого информационного» — эксперт Арбак Хачатрян (Россия, Москва).
— Господин Хачатрян, какие у вас наблюдения относительно диверсионного проникновения, произошедшего в зоне ответственности России? Могло ли это случиться без ведома России?
— Нельзя всю жизнь искать виновных, постоянно оставаться беззащитными и надеяться на какое-то государство. Наш регион, в том числе Армения, находится в огромной турбулентности. У каждого из этих трёх государств есть своя слабость, которой пользуются более крупные игроки. Меня беспокоит уже привычная для Армении тактика: я ничего не буду делать, а вы приходите, содержите меня и обеспечивайте мою безопасность. Народ не может подняться, потому что 30 лет меняли ценности. Поэтому жертвы уже стали привычными. Сколько можно искать виновных, сколько прежние должны обвинять новых, а новые — прежних? Для меня поиск виновных сегодня — абсурд.
— В любом случае у этой зоны есть гарант безопасности — обязательство, которое Россия взяла на себя добровольно. Почему сегодня она его не выполняет?
— Никто никогда не обвинял и не критиковал Россию больше меня. Причём я делал это даже в их логове КГБ. Я много раз говорил, что наш народ должен перестать быть рабом русских и создать собственную безопасность, потому что придёт время, когда русские присоединятся к мусульманам. Не раз я говорил, что такая политика будет работать против нас.
Сегодня рядом с Россией осталась только Беларусь, по всем известным причинам. Сейчас, когда весь мир бьёт по России, наша критика уже не имеет ценности. Надо было вовремя думать и строить собственную систему безопасности. Что даст нам теперь выступление против России? В 2013 году надо было выйти, высказаться, повесить руководителей, принимавших такое решение. Какой смысл теперь искать виновных? Руководство страны тоже встаёт и говорит: мы не виноваты, прежние передали нам государство таким, мы не можем себя защитить.
— Речь не о поиске виновных, а об откровенно проазербайджанской политике России; этого обстоятельства не скрывают даже в СМИ.
— Никола Пашиняна избрал почти весь народ, но он в своё время не сохранил честь нашего народа. Годами Россия была для него всем; своими руками он привёл сюда и поставил российских миротворцев. Ездил до Владивостока только ради того, чтобы сесть рядом с Путиным и сказать: я с тобой. Разве последствия не были предсказуемы? После этого зовёшь сюда руководителей этих стран и не подписываешь — ради чего? Пусть бы двигался к созданию собственной политики безопасности, а затем примкнул бы к русским или кому-то ещё — это уже было бы несущественно. После стольких лет разговоров встаёшь и говоришь: русские плохие, они не обеспечивают нашу безопасность. А что ты думал, что должна была делать противоположная сторона?
— А если они не защищают, что ему говорить?
— Если становишься руководителем государства, то отвечаешь за безопасность своего народа. Тогда, когда я говорил, что русские нас сдадут, никто не слушал; теперь кричать: «Почему вы нас сдали?» — наивность. Ты сам и сдаёшь. Нельзя хотеть мира с таким враждебным государством лишь ради того, чтобы на международных площадках упоминали твоё имя и говорили: смотрите, какой он хороший. Мне очень хотелось бы, чтобы войска НАТО пришли и защитили нас, но как вы думаете, они это сделают? Представьте, если бы Россия сейчас поставила Кубе и Венесуэле мощное оружие и сказала: воюйте с Америкой. Что бы остальные страны сделали с Россией? Есть регионы, которые Россия считала своей зоной безопасности; наша страна тоже находится в этой зоне. Я 20 лет боролся против этого. Пусть бы использовали эти годы на благо Армении. Вместо этого ищут виновных в том, почему нас убивают.
Сравнить с оригиналом · Հայերեն
«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է փորձագետ Արբակ Խաչատրյանը (Ռուսաստան, Մոսկվա):
-Պարոն Խաչատրյան, ի՞նչ դիտարկումներ ունեք ՌԴ պատասխանատվության գոտում տեղի ունեցած դիվերսիոն ներթափանցման հետ կապված։ Արդյոք սա կարող էր տեղի ունենալ՝ առանց Ռուսաստանի իմացության։
– Չենք կարող ամբողջ կյանքի ընթացքում մեղավորներ փնտրել, մշտապես անպաշտպան լինենք ու հույսներս որևէ պետության վրա դնենք։ Մեր տարածաշրջանը՝ այդ թվում նաև Հայաստանը, ահռելի տուրբուլենտության տակ է։ Այդ երեք պետություններից յուրաքանչյուրն իր թուլությունը ունի, որից օգտվում են ավելի խոշոր խաղացողները։ Ինձ մտահոգում է Հայաստանի արդեն սովորական դարձած մարտավարությունը՝ ես ոչինչ չանեմ, դուք եկեք ինձ պահեք, իմ անվտանգությունն ապահովեք։ Ժողովուրդը չի կարող ոտքի կանգնել, որովհետև 30 տարի շարունակ արժեքները փոխել են։ Դրա համար էլ արդեն զոհերը դարձել են սովորական։ Ինչքա՞ն կարող ենք մեղավորներ փնտրել, ինչքա՞ն պետք է հները նորերին մեղադրեն, նորերը՝ հներին։ Ինձ համար աբսուրդ է՝ այսօր մեղավորներ փնտրելը։
-Ամեն դեպքում՝ տվյալ գոտին ունի անվտանգության երաշխավոր, որը Ռուսաստանն իր կամքով ստանձնել է, ինչու՞ այսօր իր պարտավորությունները չի կատարում։
– Ինձնից շատ որևէ մեկը երբեք Ռուսաստանին չի մեղադրել ու չի քննադատել։ Ընդ որում՝ ես դա արել եմ նույնիսկ իրենց ԿԳԲ-ի որջում։Բազմիցս ասել եմ, որ մեր ազգը պետք է դադարի ռուսի ստրուկը լինել, պետք է սեփական անվտանգությունը հիմնի, որովհետև կգա ժամանակը, երբ ռուսը մուսուլմանին է միանալու։Մի անգամ չէ, որ ասել եմ, որ նման քաղաքականությունը մեր դեմ է աշխատելու։
Այսօր Ռուսաստանի կողքը միայն Բելառուսն է մնացել՝ բոլորին հայտնի պատճառներով։Հիմա, երբ ամբողջ աշխարհը խփում է Ռուսաստանին, մեր քննադատությունն այլևս արժեք չունի։ Ժամանակին էր պետք մտածել, կերտել սեփական անվտանգային համակարգը։ Հիմա Ռուսաստանի դեմ խոսելն ի՞նչ է տալու մեզ։ 2013 թվականին դուրս գայիք խոսեիք, կախեիք նման որոշում կայացնող ղեկավարներին։ Հիմա մեղավորներ փնտրելն ի՞նչ իմաստ ունի։ Երկրի ղեկավարությունն էլ կանգնում ասում է՝ մենք մեղք չունենք, հներն այսպես են մեզ պետություն տվել, մենք չենք կարող մեզ պաշտպանել։
-Հարցը ոչ թե մեղավոր փնտրելն է, այլ Ռուսաստանի՝ բացահայտ ադրբեջանամետ քաղաքականությունը, անգամ ԶԼՄ-ներով այդ հանգամանքը չեն թաքցնում։
– Նիկոլ Փաշինյանին ընտրել է գրեթե ողջ ազգը, բայց նա ժամանակին մեր ազգի պատիվը չպահեց։ Տարիներ շարունակ Ռուսաստանն իր համար ամեն ինչ էր, իր սեփական ձեռքվ բերեց այստեղ ռուս խաղաղապահներ կանգնեցրեց։ Գնում հասնում էր Վլոդիվոստոկ՝ ինչ է, թե նստի Պուտինի կողքն ու ասի՝ ես քո հետ եմ։ Հետևանքները կանխատեսելի չէի՞ն։ Դրանից հետո կանչում բերում ես այստեղ այդ երկրների ղեկավարներին ու չես ստորագրում, որ ի՞նչ լինի։Թող տաներ սեփական անվտանգային քաղաքականության ստեղծման, հետո ռուսին կկպներ, թե ուրիշին՝ արդեն էական չէր։ Այդքան տարի խոսելուց հետո, կանգնում ասում ես՝ ռուսները վատն են, մեր անվտանգությունը չեն ապահովում․ իսկ ի՞նչ էիր մտածում, ի՞նչ պետք է աներ հակառակ կողմը։
-Իսկ եթե չեն պահում, ի՞նչ ասի։
-Եթե դու դառնում ես պետության ղեկավար, ապա պատասխանատու ես քո ժողովրդի անվտանգության համար։ Այն ժամանակ, երբ ասում էի՝ ռուսները մեզ հանձնելու են, լսող չկար, հիմա գոռալ՝ ինչու՞ հանձնեցիք, միամտություն է։ Դու ինքդ ես հանձնողը։ Չես կարող նման թշնամի պետության հետ խաղաղություն ուզել, ինչ է, թե միջազգային ատյաններում քո անունը տան, ասեն՝ նայեք ինչ լավն է։Ես շատ կուզենայի, որ ՆԱՏՕ-ի զորքը գար ու պահպաներ մեզ, բայց ի՞նչ եք մտածում ՝ իրենք դա անելու՞ են։Պատկերացնու՞մ եք Ռուսաստանը հիմա Կուբային, Վենեսուելային հզոր զենք տար ու ասեր՝ Ամերիկայի հետ կռվեք, ի՞նչ կանեին Ռուսաստանի հետ մնացած երկրները։ Կան տարածաշրջաններ, որ Ռուսաստանը համարում էր իր անվտանգության գոտին, մեր երկիրը ևս այդ գոտում է։ Ես 20 տարի պայքարել եմ դրա դեմ։ Թող այս տարիները օգտագործեին ի նպաստ Հայաստանի։ Փոխարենը՝ ընկած մեղավորներ են փնտրում, թե մեզ ինչու են կոտորում։